ΣΚΕΨΕΙΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ

2012-01-28T19:52:00.000-08:00

Το θαύμα του συναισθήματος

29/01/2012

1 εικόνα

της Ιωάννας Τσιβάκου Σχόλια

Εκσυγχρονιστές πολιτικοί διαφόρων κομματικών αποχρώσεων, αλλά και αρκετοί πανεπιστημιακοί ιστορικοί και κοινωνιολόγοι, που ως επί το πλείστον θεωρούν τους εαυτούς τους εκφραστές μιας «προοδευτικής» πολιτικής τοποθέτησης, στην αρθρογραφία και στους λόγους τους έχουν επανειλημμένως επισημάνει το υστέρημα του Νεοέλληνα ως προς την ορθολογική σκέψη. Στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τον ανορθολογικό τρόπο αντιμετωπίσεως των πραγμάτων εκ μέρους του Νεοέλληνα, αναδιφούν συχνά στην ιστορία, προκειμένου να αντλήσουν από εκεί επιχειρήματα για την ήττα του διαφωτισμού στο νεοαπελευθερωθέν ελληνικό κράτος και την υπερίσχυση ενός προνεωτερικού συναισθηματισμού, γεννημένου και συντηρούμενου στα στενά πλαίσια της οικογένειας, της κοινότητας και της ορθοδοξίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η μονομερής επικράτηση του συναισθήματος ως οδηγού κοινωνικής δράσης καταλήγει πράγματι στην μερική και αναποτελεσματική αντιμετώπιση των πολύπλοκων καταστάσεων που ανέπτυξε η καπιταλιστική λογική και η τεχνολογική ανέλιξη τους τελευταίους αιώνες. Οι συνέπειες μιας μονομερούς συναισθηματικής αντιδράσεως, όταν μάλιστα συνοδεύεται από την προσωποποίηση των συμφερόντων, έχει σοβαρές επιπτώσεις στους θεσμούς, ιδίως του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης, όπου η ουδετερότητα των συναλλαγών θάπρεπε να είναι προαπαιτούμενο.
Εκείνο ωστόσο που η εκσυγχρονιστική ρητορική φαίνεται να αγνοεί, είναι η σημασία του συναισθήματος για την ίδια την ορθολογική σκέψη ώστε αυτή να ριζώνει στον ανθρώπινο ψυχισμό. Άλλωστε αυτή την αγνόηση του ορθολογικού λόγου κατήγγειλε το ρομαντικό κίνημα, προσφέροντας ως διέξοδο στον συναισθηματισμό του δυτικού ανθρώπου την ένδυση των ορθολογικών μορφών του εθνικού κράτους και της γραφειοκρατίας του με τον μανδύα του ιερού και των συμβόλων του.
Σήμερα όμως, που οι επιστήμες της βιολογίας, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας και των γνωστικών επιστημών αναγνωρίζουν ως σημαντικό μηχανισμό γνώσης το ανθρώπινο συναίσθημα, ενώ οι μεγάλες ιδεολογίες και οι φανατισμοί του 20ου αιώνα που εξέθρεψαν καταστροφικά πάθη έχουν αδρανοποιηθεί, η απογύμνωση της εκσυγχρονιστικής λογικής από το συναίσθημα είναι ολέθριο σφάλμα.
Το ότι ο ελληνικός λαός έχει στραφεί στην κατανάλωση ή στην φοροδιαφυγή, άρα μιλάμε για έναν παρηκμασμένο λαό, είναι άποψη καφενειακή. Οι λαοί δεν κρίνονται από ατομικές συμπεριφορές, αλλά από συλλογικές, ούτε από συμπεριφορές προνομιούχων κοινωνικών ομάδων. Χωρίς να υποτιμάται η καλλιέργεια μιας ευτελούς ηδονοθηρίας που απλώθηκε σαν γάγγραινα στον κοινωνικό ιστό και η ανάγκη καυτηριάσεώς της, εν τούτοις η ηθική στάση ενός λαού θα κριθεί από τη συλλογική δράση όταν διακυβεύονται οι τύχες της χώρας του. Ο ελληνικός λαός, ως εθνική συλλογικότητα, θα κριθεί από την ιστορία του και από την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζει την τρέχουσα κρίση. Θα κριθεί από το φρόνημα που υπέδειξε κάθε φορά που η χώρα κινδύνεψε (το ιστορικό παράδειγμα της εθνικής αντίστασης δεν είναι μακρινό), όταν οι ηγεσίες του κατόρθωσαν να του αναπτερώσουν το συναίσθημα της ελευθερίας, όταν αποτάθηκαν στο συγκινησιακό υπόστρωμα της συλλογικής μνήμης ανακαλώντας ηρωικά γεγονότα του παρελθόντος.
Δεν ανυψώνεται ένας λαός σε πράξεις κοινωνικής ευθύνης όταν κατεδαφίζονται τα ιερά και τα όσιά του, όταν οι εθνικές καταστροφές απαλύνονται ή διαστρέφονται με ατυχείς εκφράσεις, όπως του συνωστισμού στη Σμύρνη, ή όταν αμφισβητείται ο χορός του Ζαλόγγου και αποκαθηλώνονται μορφές σαν του Γέρου του Μωριά. Σε αυτές τις περιπτώσεις η ανάγκη για την αποκατάσταση της επιστημονικής αλήθειας είναι πρόσχημα. Για ποια ιστορική αλήθεια πρόκειται όταν ο ίδιος ιστορικός ή κοινωνικός επιστήμονας υποστηρίζει μια μεθοδολογία που αρνείται εκ προοιμίου τη δυνατότητα της αντικειμενικής ανάλυσης και όταν είναι προφανές πως εκείνο που τον απασχολεί μέσα από την ιστορική έρευνα είναι η καθοδήγηση του παρόντος; Από αυτό το παρόν ελαύνεται και από το πάθος για την κυριάρχησή του. Το πάθος και όχι ο ορθολογισμός μάς κάνει τελικά να επιλέγουμε πολιτικά ρεύματα, είτε του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, είτε της δημοκρατικής αριστεράς, είτε του δογματικού κομμουνισμού.
Μια πρόκληση στο συναίσθημα και την ιστορική μνήμη δεν είναι εθνικιστική στάση, όπως κάποιοι αριστεροί ενδεχομένως φοβούνται. Άλλωστε, και οι ίδιοι γνωρίζουν πως και η δική τους στάση ζωής υπέρ της κοινωνικής απελευθέρωσης, εφόσον είναι αυθεντική, αναβλύζει πρώτα από τα συναισθηματικά κοιτάσματα του εαυτού τους, και μόνο στη συνέχεια οικοδομείται με ορθολογικά επιχειρήματα ώστε να αποδειχθεί η ρεαλιστικότητά της.
Όσοι σήμερα ασκούν δημόσιο, κριτικό λόγο ας τον εμπλουτίσουν με ένα υψηλής ποιότητας συναισθηματικό ήθος. Σε ειρηνικές και ομαλές περιόδους ο νους μπορεί να αρκεί. Σε ακραίες περιόδους, χρειάζεται να συστρατευθεί και η καρδιά και όχι να καταρρακώνεται η βούληση και περηφάνια του λαού. Χρειάζεται το συναίσθημα για να ευαισθητοποιηθεί ο λαός και να αντισταθεί στις κακές του συνήθειες αλλά και ν’ απορρίψει τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα με τα οποία συστηματικά τον πλανέψανε.
*Η Ιωάννα Τσιβάκου είναι ομότιμη καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου.

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

2012-01-09T09:21:00.000-08:00

TA BIBΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ....

"ΑΓΙΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ" και "ΙΜΑΡΕΤ" είναι οι τίτλοι των δύο βιβλίων που έχω διαβάσει πρόσφατα. Συγγραφέας και των δύο, ο Γιάννης Καλπούζος. Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ...

Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες του περιεχομένου των βιβλίων, όπως άλλωστε έχω σαν .... αρχή. [Άλλωστε, υπάρχουν πολύ καλά ιστολόγια που ασχολούνται με την παρουσίαση βιβλίων, όπως π.χ. το angnosstria.blogspot.com, το ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ κ.ά.]

Θα πω μόνο πως και τα δύο βιβλία, αναφέρονται και περιγράφουν πολύ παραστατικά, με μυθοπλαστικό τρόπο, την κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική ζωή δύο μεγάλων χρονικών περιόδων, σε δύο περιοχές αντίστοιχα.

Το μεν ΑΓΙΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ (σελίδες, με το Γλωσσάρι, 748) αναφέρεται στα χρόνια από το 1808 ως το 1831 με φόντο την ΠΟΛΗ, το δε ΙΜΑΡΕΤ (σελίδες με το Γλωσσάρι 559) έχει σαν φόντο την Άρτα και η μυθοπλασία εκτείνεται από το 1854 μέχρι το 1882, αλλά παρέχονται και κάποια στοιχεία αφηγηματικά, εκτός της μυθοπλασίας δηλαδή, μέχρι το 1908 γενικότερα.

Θεωρώ και τα δύο βιβλία πολύ καλά, ΟΧΙ όμως ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ... Βρίσκω πως πολλές φορές δεν υπάρχει αληθοφάνεια (αυτό περισσότερο αφορά το ΙΜΑΡΕΤ), όσον αφορά τις γνώσεις των ηρώων...όπως θέλει να τα παρουσιάσει ο συγγραφέας....Αλλά, γενικά, ο αναγνώστης μαθαίνει πάρα πολλά για τη ζωή εκείνης της εποχής σ'αυτές τις δύο περιοχές. Από της απόψεως αυτής, τα θεωρώ πολύ καλά! Θα τα συνιστούσα σε όσους αρέσουν αυτού του είδους τα βιβλία.

ΔΡΕΣΔΗ

2011-12-26T10:51:00.000-08:00

Η
Η Δρέσδη, πώλος έλξης χιλιάδων τουριστών, είναι η πρωταύουσα του Κρατιδίου της Σαξωνίας. Ανήκε στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Η πόλη μουσείο! Αυτό τον ορισμό μας έδωσε ο ξεναγός, όταν τον ρωτήσαμε αν έχει πολλά μουσεία η πόλις.... "Η Δρέσδη είναι η ίδια ένα μουσείο " ήταν τα ακριβή λόγια του...
Κτισμένη δίπλα στον ποταμό Ελβα, είναι γεμάτη από πανέμορφα κτήρια, όλα φορτωμένα με ιστορία!

Η επίσκεψη μας, κατά το ταξίδι μας στη Γερμανία,
αρχές Οκτωβρίου, ήταν ολιγόωρη, σε μια
ολοήμερη εκδρομή. Δεν είχαμε τον απαραίτητο

χρόνο για να επισκεφθούμε μουσεία....
Ο υποφαινόμενος, επισκέφθηκα την περίφημη
πινακοθήκη, έστω και για πολύ λίγη ώρα....
Μπαίνοντας στη πόλη, είδαμε το χρυσό έφιππο άγαλμα του Φρειδερίκου Ι, που επονομαζόταν Αύγουστος ο Ισχυρός, που είναι ο ένας από τους βασιλιάδες που ίδρυσαν τα σπουδαιότερα κτήρια και συνέβαλαν στις συλλογές έργων τέχνης. Σ ' αυτόν και στον Φρειδερίκο ΙΙ, οφείλεται κυρίως η δημιουργία της πόλης - μουσείο!

Σημαντικότατο είναι ότι η πόλις είχε καταστραφεί ολοσχερώς στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όταν ήδη είχε ουσιαστικά τελειώσει ο πόλεμος, από τους βομβαρδισμούς των
αγγλοαμερικανικών αεροπλάνων (13 - 15 Φεβρουαρίου 1945)! Και ξανακτίστηκε όπως ήταν ακριβώς πριν από την καταστροφή της.....!!!
Δεν θα επεκταθώ σε άλλες περιγραφές... Παραθέτω πολλές φωτογραφίες που δείχνουν (νομίζω) την ΟΜΟΡΦΙΑ της πόλης!

Ενα από τα κτήρια που είχε μετατραπεί σε ερείπα : η Frauenkirche, η εκκλησία της Παναγίας, προτεσταντική...., η οποία επανιδρύθηκε όπως ήταν!

"Ellada, agapi mou"

2011-12-16T22:14:00.000-08:00

Ellada, agapi mou" - Του Etienne Roland*, στη γαλλική "Le Monde"

Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να

βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι <<μια χώρα ίσως λιγότερο "ευρωπαϊκή" απ'

ό,τι φαίνεται>> κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή

σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει.

Νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο

τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού

(poniros στο πρωτότυπο) Ελληνα.

Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον

τίτλο; Ο γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος

ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου;

Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία

ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα;

Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό

και τον βασιλιά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν

κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια

χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο

υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν

έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε

διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της

περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.

Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει,

από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Εστω, αν και

μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό

της δουλείας, την ιμπεριαλιστική...

Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα,

διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το

πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε,

ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια

ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους.

Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση,

τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε

τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.

Η θέση της Ελλάδας είναι στο κέντρο της Ευρώπης, πρόκειται άλλωστε για

μία από τις πιο ζωντανές και τις πιο λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής

κουλτούρας: με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο

στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον

Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους

όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης...

Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα: ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά*

δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ: στον τομέα της ιστορίας, η EHESS (Ανώτατη Σχολή

Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια

γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.

Ολοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε

γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη <<δημοκρατία>>; Υπάρχουν πολλά ακόμα

πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία,

το θέατρο...

Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από

τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω* δεν

δέχομαι να τους βάζουν <<βάρβαροι>> στον πάγκο της Ευρώπης. Οσο για τους

αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας

διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια;

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο

ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον

ελληνισμό. Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη

Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες

μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος

σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών. Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι

ι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα

από τα στοιχεία που μας ενώνουν* αλίμονο,υπάρχουν τόσο λίγα!

Vive la Grece! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους

και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι

εμάς.

* Ο κ. Ετιέν Ρολάν είναι πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών

(EFA) και επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο

Paris I - Πάνθεον - Σορβόνη.

ΤΙ ΕΧΕΙ ΕΙΠΩΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!

2011-12-11T06:18:00.001-08:00

Ντε Γρόοτ (Ολλανδός καθηγητής Ομηρικών κειμένων στο πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ) «Η Ελληνική γλώσσα έχει συνέχεια και σε μαθαίνει να είσαι αδέσποτος και να έχεις μιά δόξα, δηλαδή μιά γνώμη. Στην γλώσσα αυτή δεν υπάρχει ορθοδοξία. Έτσι ακόμη και αν το εκπαιδευτικό σύστημα θέλει ανθρώπους νομοταγείς – σε ένα καλούπι – το πνεύμα των αρχαίων κειμένων και η γλώσσα σε μαθαίνουν να είσαι αφεντικό.»

Τζέιμς Τζόυς (Διάσημος Ιρλανδός συγγραφέας, 1882-1941) «Σχεδόν φοβάμαι να αγγίξω την Οδύσσεια, τόσο καταπιεστικά αφόρητη είναι η ομορφιά.» Ο σπουδαίος

Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ είχε δηλώσει: «Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμία άλλη γλώσσα.»

Ο μεγάλος Γάλλος διαφωτιστής Βολταίρος είχε πεί : «Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»

Ο Γάλλος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόνης Κάρολος Φωριέλ είπε «Η Ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της Γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την Ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την Ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης.»

Η Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και επικεφαλής του TLG δήλωσε «Η γνώση της Ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας.»

Η τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας Έλεν Κέλλερ είχε πεί «Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.»

Ιωάννης Γκαίτε (Ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας, 1749-1832) «Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα.» Διάλογος του Γκαίτε με τους μαθητές του: -Δάσκαλε τι να διαβάσουμε για να γίνουμε σοφοί όπως εσύ; -Τους Έλληνες κλασικούς. -Και όταν τελειώσουμε τους Έλληνες κλασικούς τι να διαβάσουμε; -Πάλι τους Έλληνες κλασικούς.

Γεώργιος Μπερνάρ Σώ (Μεγάλος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, 1856-1950) «Αν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού σας δεν έχετε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε μένετε σε ένα σπίτι δίχως φώς.»

Μάρκος Τίλλιος Κικέρων (Ο επιφανέστερος άνδρας της αρχαίας Ρώμης, 106-43 π.Χ.) «Εάν οι θεοί μιλούν, τότε σίγουρα χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.»

Χάμφρεϋ Κίττο (Άγγλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, 1968) «Είναι στη φύση της Ελληνικής γλώσσας να είναι καθαρή, ακριβής και περίπλοκη. Η ασάφεια και η έλλειψη άμεσης ενοράσεως που χαρακτηρίζει μερικές φορές τα Αγγλικά και τα Γερμανικά, είναι εντελώς ξένες προς την Ελληνική γλώσσα.»

Ιρίνα Κοβάλεβα (Σύγχρονη Ρωσίδα καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Λομονόσωφ, 1995) «Η Ελληνική γλώσσα είναι όμορφη σαν τον ουρανό με τα άστρα.»

R. H. Robins (Σύγχρονος Άγγλος γλωσσολόγος, καθηγητής στο πανεπιστήμιου του Λονδίνου) «Φυσικά δεν είναι μόνο στη γλωσσολογία όπου οι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι για την Ευρώπη. Στο σύνολό της η πνευματική ζωή της Ευρώπης ανάγεται στο έργο των Ελλήνων στοχαστών. Ακόμα και σήμερα επιστρέφουμε αδιάκοπα στην Ελληνική κληρονομιά για να βρούμε ερεθίσματα και ενθάρρυνση.»

Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκωνίας) «Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων.» «Η Ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή.»

Ερρίκος Σλήμαν (Διάσημος ερασιτέχνης αρχαιολόγος, 1822-1890) «Επιθυμούσα πάντα με πάθος να μάθω Ελληνικά. Δεν το είχα κάνει γιατί φοβόμουν πως η βαθειά γοητεία αυτής της υπέροχης γλώσσας θα με απορροφούσε τόσο πολύ που θα με απομάκρυνε από τις άλλες μου δραστηριότητες.» (Ο Σλήμαν μίλαγε άψογα 18 γλώσσες. Για 2 χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο από το το να μελετάει τα 2 έπη του Ομήρου).

Ίμπν Χαλντούν (Ο μεγαλύτερος Άραβας ιστορικός) «Που είναι η γραμματεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την γραμματεία των Ελλήνων μόνον.»

Will Durant (Αμερικανός ιστορικός και φιλόσοφος, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Columbia) «Το αλφάβητόν μας προήλθε εξ Ελλάδος δια της Κύμης και της Ρώμης. Η Γλώσσα μας βρίθει Ελληνικών λέξεων. Η επιστήμη μας εσφυρηλάτησε μιάν διεθνή γλώσσα διά των Ελληνικών όρων. Η γραμματική μας και η ρητορική μας, ακόμα και η στίξης και η διαίρεσης είς παραγράφους... είναι Ελληνικές εφευρέσεις. Τα λογοτεχνικά μας είδη είναι Ελληνικα – το λυρικόν, η ωδή, το ειδύλλιον, το μυθιστόρημα, η πραγματεία, η προσφώνησις, η βιογραφία, η ιστορία και προ πάντων το όραμα. Και όλες σχεδόν αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές.»

Ζακλίν Ντε Ρομιγύ (Σύγχρονη Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και συγγραφεύς) «Η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα, για την οποία θα πώ ότι είναι οικουμενική.» «Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, επειδή η Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα από όλα να καταλάβουμε την δική μας γλώσσα.»

Μπρούνο Σνέλ (Διαπρεπής καθηγητής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου) «Η Ελληνική γλώσσα είναι το παρελθόν των Ευρωπαίων.»

Φρανγκίσκος Λιγκόρα (Σύγχρονος Ιταλός καθηγητής Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας πρός διάδοσιν του πολιτισμού) «Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό.»

Ο. Βαντρούσκα (Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης) «Για έναν Ιάπωνα ή Τούρκο, όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες δεν φαίνονται ως ξεχωριστές, αλλά ως διάλεκτοι μιάς και της αυτής γλώσσας, της Ελληνικής.»

Peter Jones (Διδάκτωρ – καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ο οποίος συνέταξε μαθήματα αρχαίων Ελληνικών πρός το αναγνωστικό κοινό, για δημοσίευση στην εφημερίδα «DailyTelegraph») Οι Έλληνες της Αθήνας του 5ου και του 4ου αιώνος είχαν φθάσει την γλώσσα σε τέτοιο σημείο, ώστε με αυτήν να εξερευνούν ιδέες όπως η δημοκρατία και οι απαρχές του σύμπαντος, έννοιες όπως το θείο και το δίκαιο. Είναι μιά θαυμάσια και εξαιρετική γλώσσα.»

Gilbert Murray (Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης) «Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι μιά σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική. Είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων.»

Max Von Laye (Βραβείον Νόμπελ Φυσικής) «Οφείλω χάριτας στην θεία πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών.»

E, Norden (Μεγάλος Γερμανός φιλόλογος) «Εκτός από την Κινεζική και την Ιαπωνική, όλες οι άλλες γλώσσες διαμορφώθηκαν κάτω από την επίδραση της Ελληνικής, από την οποία πήραν, εκτός από πλήθος λέξεων, τους κανόνες και την γραμματική.»

Martin Heidegger (Γερμανός φιλόσοφος, απο τους κυριότερους εκπροσώπους του υπαρξισμού του 20ου αιώνος) «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα ανήκει στα πρότυπα, μέσα από τα οποία προβάλλουν οι πνευματικές δυνάμεις της δημιουργικής μεγαλοφυΐας, διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες που παρέχει στην σκέψη, είναι η πιό ισχυρή και συνάμα η πιό πνευματώδης από όλες τις γλώσσες του κόσμου.»

David Crystal (Γνωστός Άγγλος καθηγητής, συγγραφεύς της εγκυκλοπαίδειας του Cambridge για την Αγγλική) «Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πόσο στηριζόμαστε ακόμη στην Ελληνική, για να μιλήσουμε για οντότητες και γεγονότα που βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης ζωής.»

Μάικλ Βέντρις (Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική γραφή Β’) «Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήτο και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών.»

R.H. Robins (Γλωσσολόγος και συγγραφεύς) «Ο Ελληνικός θρίαμβος στον πνευματικό πολιτισμό είναι ότι έδωσε τόσα πολλά σε τόσους πολλούς τομείς [...]. Τα επιτεύγματά τους στον τομέα της γλωσσολογίας όπου ήταν εξαιρετικά δυνατοί, δηλαδή στην θεωρία της γραμματικής και στην γραμματική περιγραφή της γλώσσας, είναι τόσο ισχυρά, ώστε να αξίζει να μελετηθούν και να αντέχουν στην κριτική. Επίσης είναι τέτοια που να εμπνέουν την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό μας.»

Luis José Navarro (Αντιπρόεδρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ευρωκλάσσικα» της Ε.Ε.) «Η Ελληνική γλώσσα για μένα είναι σαν κοσμογονία. Δεν είναι απλώς μιά γλώσσα...»

Juan Jose Puhana Arza (Βάσκος Ελληνιστής και πολιτικός) «Οφείλουμε να διακηρύξουμε ότι δεν έχει υπάρξει στον κόσμο μία γλώσσα η οποία να δύναται να συγκριθεί με την κλασσική Ελληνική.»

D’Eichtal (Γάλλος συγγραφεύς) «Η Ελληνική γλώσσα είναι μία γλώσσα η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά, όλες τις προϋποθέσεις μιάς γλώσσης διεθνούς... εγγίζει αυτές τις ίδιες τις απαρχές του πολιτισμού... η οποία όχι μόνον δεν υπήρξε ξένη πρός ουδεμία από τις μεγάλες εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, στην θρησκεία, στην πολιτική, στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιστήμες, αλλά υπήρξε και το πρώτο εργαλείο, – πρός ανίχνευση όλων αυτών – τρόπον τινά η μήτρα... Γλώσσα λογική και συγχρόνως ευφωνική, ανάμεσα σε όλες τις άλλες...»

Theodore F. Brunner (Ιδρυτής του TLG και διευθυντής του μέχρι το 1997) «Σε όποιον απορεί γιατί ξοδεύτηκαν τόσα εκατομμύρια δολλάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας και η επαφή με αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας.»

Διαβάστε και το καλύτερο:

Ζακ Λάνγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας)«Θα ήθελα να δώ να διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουμε εμείς, και στα Ελληνικά σχολεία.»

ΒΕΡΟΛΙΝΟ (συνέχεια)

2011-10-15T03:09:00.000-07:00

Berliner Dom : Ο Καθεδρικός Ναός του Βερολίνου, τον οποίο επισκέφτονται πλήθη τουριστών κάθε μέρα, είναι ο πιο όμορφος και διάσημος ναός του Βερολίνου. [Εμείς τον επισκεφτήκαμε, και εσωτερικά - εξωτερικά τον είδαμε πολλές φορές - στο χρόνο που είχαμε, αφού πρώτα κόψαμε εισητήρια για να ανεβούμε στον Πύργο Τηλεπικοινωνιών, καθώς έπρεπε να περιμένουμε 2 ώρες σχεδόν για να έρθει η σειρά μας!] Ο ναός χτίστηκε μεταξύ του 1895 και του 1905 κατ'εντολήν του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Ι. Έχει 114 μέτρα μήκος, 73 μέτρα πλάτος και 11 μέτρα ύψος. Στο εσωτερικό του ανάμεσα στα πολλά αξιοθαύμαστα, διακρίνουμε το χρυσαφένιο διάζωμα που απεικονίζει τους 12 Αποστόλους.

Ο Καθεδρικός Ναός - Berliner Dom.

-Το Γερμανικό Μουσείο Ιστορίας, στεγάζεται στο Zeughaus, από το 1987. Το κτήριο αυτό είναι το παλαιότερο οικοδόμημα στη λεωφόρο Unter den Linden και πρωτοϊδρύθηκε το 1695, ενώ οι ανακατασκευές του ολοκληρώθηκαν το 2006 ! Στο μουσείο αυτό, υπάρχουν εκθέσεις για την Γερμανική Ιστορία με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα.

Το Γερμανικό Μουσείο Ιστορίας

Εθνική Πινακοθήκη. Υπάρχουν 2 μεγάλες πινακοθήκες (Painting Gallery - Gemaldegalerie), δυστυχώς πρόλαβα να δω μόνο τη μία. Πίνακες ... χιλιάδες! Γνωστών και αγνώστων (στο ευρύ κοινό) ζωγράφων. Το κτήριο εξωτερικά μοιάζει με τον ... Παρθενώνα!

3 Φωτογραφίες από τη Πινακοθήκη που επισκέφθηκα.

Σημείο Τσάρλι - Checkpoint Charlie. Checkpoints ονομάζονταν τα σημεία εκείνα που το Ανατολικό Βερολίνο συναντούσε το Δυτικό. Το Checkpoint Charlie ονομάστηκε έτσι κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και ήταν το σημείο όπου οι "Δυτικοί" περνούσαν στην Ανατολική πλευρά, με τα πόδια ή με το αμάξι. Βρίσκεται στη διασταύρωση της Friedrichstrasse με την Mauerstrasse.

To Checkpoint Charlie όπως είναι σήμερα, διατηρείται το φυλάκιο στη μέση του δρόμου (για τουριστικούς λόγους).

Το ... τείχος. Από το τείχος που χώριζε το Ανατολικό από το Δυτικό βερολίνο, από το 1961 μέχρι το 1989, συνολικού μήκους 160 χιλιομέτρων (!!!), υπάρχει μόνο ένα τμήμα μικρό (προστατευμένο με συρματόπλεγμα για ... ευνοήτους λόγους). Αυτό φαίνεται στις πιο κάτω φωτογραφίες.... Δεν μπορούμε παρά να φέρουμε στη σκέψη μας εκείνα τα χρόνια, που ένας λαός χωρίστηκε μέσα σε μια νύχτα (γιατι κυριολεκτικά το τείχος χτίστηκε μέσα σε μια νύχτα!), που οικογένειες μοιράστηκαν... Επίσης σκεφτόμαστε τους τόσους νεκρούς, εκείνους που στη προσπάθεια τους να διαφύγουν στη Δύση, έπεφταν νεκροί από τις σφαίρες των Ανατολικογερμανών!...

Εκείνο που πολλοί δεν γνωρίζουν (θυμάμαι ακόμα σχετική συζήτηση από τα... φοιτητικά μου χρόνια), είναι πως το Δυτικό Βερολίνο ήταν ΟΛΟΚΛΗΡΟ μέσα στην Ανατολική Γερμανία...., οι περισσότεροι πίστευαν πως το Βερολίνο βρισκόταν στα σύνορα Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας....). Εκείνο που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι πως το τείχος περικύκλωνε το λεγόμενο Δυτικό Βερολίνο! Δηλαδή το Δυτικό Βερολίνο ήταν στη ... μέση του Ανατολικού, και ολόκληρο το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στην Ανατολική Γερμανία.

Sony Center : Ένα συγκρότημα εφτά κτηρίων από γυαλί και ατσάλι. Αποτελεί ένα μέρος - κέντρο για διασκέδαση. Εδώ υπάρχουν καφετέριες, εστιατόρια, κινηματογράφοι και βρίσκεται στη μέση του Βερολίνου, στη Potsdamer Platz. Στα κτήρια αυτά στεγάζονται γραφεία, διαμερίσματα, το Μουσείο Κινηματογράφου και (φυσικά) τα κεντρικά γραφεία της Sony στην Ευρώπη. Εντυπωσιακή και αξιοθαύμαστη είναι η κατασκευή της οροφής, η οποία συνδέεται όλη με ένα ατσαλένιο κρίκο στο κέντρο της, που κρατάει όλο το βάρος της. Εδώ βρίσκεται και το ψηλότερο κτήριο της πλατείας, 103 μέτρα ύψους.

Η οροφή του Cony Center, το βράδυ.

Το Cony Center όπως και τη Πύλη του Βραδενβούργου, αλλά και άλλα μέρη της πόλης, τα επισκεφτήκαμε πολλές φορές, κατά την ολιγοήμερη παραμονή μας στη Γερμανική πρωτεύουσα!

Ο Ναός του Αγίου Νικολάου

Η παλαιότερη εκκλησία του Βερολίνου (ανηγέρθη μεταξύ 1220 και 1230) μαζί με εκείνη της Παναγίας (Dom). Έχει αναοικοδομηθεί, όπως και τα περισσότερα κτήρια της πόλης, καθώς είχε καταστραφεί και αυτή, κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Το 1989, ονομάστηκε Friedieche - Σπίτι της Ειρηνικής Επανάστασης, διότι (και) εδώ άρχισαν οι ειρηνικές διαμαρτυρίες που επεκτάθηκαν σε άλλα μέρη της Ανατολικής Γερμανίας, σηματοδοτώντας το τέλος της κυβέρνησης της Αν. Γερμανίας.
Σήμερα ο ναός λειτουργεί και πάλι κυρίως ως μουσείο και περιστασιακά ως συναυλιακό χώρο. Είναι διάσημος για την ακουστική του.

Πριν ολοκληρώσω τα σχετικά με τα όσα είδαμε (που δεν είναι δυνατόν να τα .... θυμάμαι όλα, θα πρέπει να επαναλάβω πως για δει κανείς "καλά" το Βερολίνο, χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο. Ελπίζουμε, σε μια άλλη επίσκεψη, να μπορέσουμε να δούμε περισσότερα ή έστω άλλα που δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε.....
Όμως, ας μη παραλείψω και κάποιες .... "γλυκές" φωτογραφίες....
Δίπλα από το ξενοδοχείο μας (HILTON), βρίσκεται η ... καλύτερη Shocolatrerie (!) του Βερολίνου, οι βιτρίνες της οποίας είναι διακοσμημένες με τα κάτωθι...

Σοκολατένιος Αρκούδος! Η αρκούδα είναι το σύμβολο του Βερολίνου. Στα γερμανικά η αρκούδα λέγεται Beer, το αρκουδάκι λέγεται Βeerlin, κι από δω πήρε το όνομα η πόλη (σύμφωνα με τον ξεναγό μας). Κατά μία άλλη άποψη, η αρκούδα συμβολίζει την ευρωστία - δύναμη της Γερμανίας.... Αρκουδες διαφόρων μεγεθών και χρωμάτων βλέπει κανείς σε όλο το Βερολίνο.

Σοκολατένια ... Πύλη του Βραδενμβούργου.

Ο σοκολατένιος .... Τιτανικός!

Και το Κοινοβούλιο στη ... γλυκειά του μορφή!

Κλείνοντας τις σκέψεις και περιγραφές για το Βερολίνο, (θα κάνω ξεχωριστές αναρτήσεις για το Πόσδαμ, τη Δρέσδη και ... το ζωολογικό κήπο), δεν πρέπει να παραλέιψω να αναφερθώ (και πάλι) στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους... ένας από τους οποίους είναι η Friedrichstrasse. Μια από τις μεγαλύτερες οδούς του Βερολίνου, στην οποία βρίσκονται και οι γνωστές Galeries Lafayette, το American Business Center και άλλα πολλά!

Εδώ η Friedrichstrasse στο Σημείο Τσάρλι.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ

2011-10-13T22:38:00.000-07:00

Συνεχίζοντας την περιήγηση μας στο Μουσείο Περγάμου, βλέπουμε τα σωζόμενα από τη Βαβυλώνα (τα λιοντάρια και τη Πύλη της Ιστάρ) τα οποία δεν έχουν βέβαια την ζωντάνια των αναπαρισταμένων του βωμού και της ζωφόρου της Περγάμου, είναι όμως πολύ παλαιότερης εποχής (3.000 π. Χ.!)

Πώς να μή θαυμάσει κανείς το ότι διατηρήθηκαν τα χρώματα των εικόνων αυτών για χιλιάδες χρόνια! Διακρίνονται όσα έχουν αποκατασταθεί (έχουν πιο ζωηρό χρωματισμό) από εκείνα που έχουν την αρχαία - πρώτη τους χρωστική!

Η δι' αυτοκινήτου περιήγηση μας στο Βερολίνο, συνεχίζεται... Στη πορεία βλέπουμε πολλά....., όλα σχεδόν τα αξιοθέατα της πόλης, δεν θυμάμαι να τα πω με τη σειρά που τα είδαμε...., μπερδεύτηκαν στη σκέψη...., όμως σχεδόν όλα τα ξαναείδαμε είτε κατά τη διάρκεια της κρουαζιέρας στον Σπρέε, το ... φιδίσιο (λόγω του στριφογυρίσματος του μέσα στη πόλη) ποτάμι του Βερολίνου, είτε κατά τη τελευταία (και βροχερή) μέρα που κάναμε (πάλι) το γύρο της πόλης με τουριστικό (διόροφο) λεωφορείο.... Θα αναφερθώ επομένως στα αξιοθέατα όπως τα θυμάμαι (χωρίς κάποια σειρά, βοηθούμενος άλλοτε από τις φωτογραφίες, άλλοτε από κάποιες σημειώσεις μου - που έκανα αφού εγκατασταθήκαμε το απόγευμα στο ξενοδοχείο σύμφωνα με όσα μας έλεγε ο ξεναγός μας-, συμπληρωμένα από γενικές πληροφορίες που είχα μαζί μου). Άλλωστε, το ... οδοιπορικό (κυριολεκτικά, γιατί πολλά τα γυρίσαμε με τα πόδια, μόνοι μας) στα αξιοθέατα του Βερολίνου, έγινε με ... διαλείμματα - τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου, που ήταν αργία, πήγαμε στη Δρέσδη, τη Τρίτη στο Πόσδαμ (γι αυτά θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση), έστι δεν υπάρχει .... σειρά για να τα βάλω....

- Βλέπουμε το Μνημείο του Ολοκαυτώματος, που αποτελείται από 2.711 μονόλιθους, οι οποίοι έχουν διάφορα ύψη, σε ένα μεγάλο χώρο - οικόπεδο και το οποίο στήθηκε ως φόρος τιμής στα Εβραϊκά θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
-Το Reichstag συγκαταλέγεται στα σημαντικά αξιοθέατα του Βερολίνου. Εδώ εδρεύει το κοινοβούλιο από το 1999. Από το 1933 που ένα μέρος του καταστράφηκε από πυρκαγιά ( γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν οι Ναζί για να καταδιώξουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους) μέχρι το 1999 δεν είχε χρησιμοποιηθεί ως έδρα κοινοβουλίου. Εντυπωσιακός είναι ο γυάλινος θόλος στη κορυφή του κτηρίου, όπου πολλοί τουρίστες ανεβαίνουν για να θαυμάσουν τη θέα!

Το Reichstag, με πλήθος τουριστών ......

--- Πύλη του Βραδενβούργου. Ο ξεναγός μας λέει, πως επειδή το Βερολίνο έχει πολλές ονομαστές πλατείες, και δεδομένου της έκτασης που καταλαμβάνει, δεν έχει ... κέντρο (με την έννοια που του δίνουμε στις Ελληνικές πόλεις...). Όμως η Πύλη του Βραδενμβούργου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα μέρος όπου, εκτός από το ότι εδώ έχουν συμβεί πολλά ιστορικά γεγονότα, αποτελεί σήμερα σημείο αναφοράς ! Εδώ στη σημερινή εποχή γίνονται πολλές εκδηλώσεις... π.χ υπαίθρια φεστιβάλ, όπως γίνονταν και τις μέρες που βρεθήκαμε εκεί...(που δυστυχώς δεν τα προλαβαίναμε, στις 10 μ.μ. πήγαιναν για ... ύπνο, δεν ζουν ... σαν Έλληνες!). Η Γερμανία όλη γιόρταζε την επέτειο της επανένωσης των 2 Γερμανιών ( 3 Οκτωβρίου) και είχαν τριήμερο εορτασμών και.... αργία τη Δευτέρα.

Η Πύλη του Βραδεμβούργου.

Στη κορυφή της πύλης, βλέπουμε το χρυσοποίκιλτο άρμα με 4 άλογα, το οποίο ο Μ. Ναπολέων το μετέφερε στο Παρίσι, και μετά την ήττα του, οι Γερμανοί το επανέφεραν στη θέση του.
-- Alexanderplatz : μια από τις ωραιότερες πλατείες του Βερολίνου, που πήρε το όνομα της μετά από μια επίσκεψη του Τσάρου Αλεξάνδρου Ι. Εδώ βρίσκεται ο πανύψηλος Τηλεοπτικός Πύργος ύψους 338 μέτρων (!) (το τρίτο ψηλότερο κτίσμα στην Ευρώπη), ενώ η πλατφόρμα από όπου απολαύσαμε τη θέα είναι στα 204 μέτρα!). Επίσης στη πλατεία αυτή βλέπουμε το Το Ρολόϊ του Κόσμου.

Ο Τηλεοπτικός Πύργος

Η θέα από τον Πύργο.

Το Δημαρχείο του Βερολίνου.

- Bebelplatz : Μια υπέροχη πλατεία, η οποία όμως δεν είναι περίφημη λόγω της αρχιτεκτονικής της, αλλά επειδή εδώ τον Μάϊο του 1933 έγινε η μεγάλη πυρά των βιβλίων από το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ... Πάνω από 20.000 βιβλία έχουν καεί εδώ. Έργα του Καρλ Μαρξ, Τομας Μανν και πολλών άλλων διανοουμένων..... Σήμερα βέβαια η πλατεία είναι αφιερωμένη στο βιβλίο στη προσπάθεια του δήμου να ξεπλύνει το μαύρο στίγμα....

Κτήριο - Ανάκτορο στη πλατεία Bebelplatz
(συνεχίζεται....)

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

2011-10-12T09:05:00.000-07:00

Οκτώβριος 2011. Ταξίδι στο Βερολίνο......" Η πιο πράσινη πρωτεύουσα...." ! Αυτή ήταν η πρώτη φράση του ξεναγού μας, που μας παρέλαβε από το αεροδρόμιο του Βερολίνου, το πρωϊ του Σαββάτου της 1ης Οκτωβρίου. "Πόλεις υπάρχουν πιο πράσινες, όχι όμως πρωτεύουσες" συνέχισε ο ξαναγός... Και σαν δεύτερο χαρακτηριστικό της πόλης του Βερολίνου μας είπε : "Ο πληθυσμός του Βερολίνου δεν φτάνει τα 4.000.000 (περίπου είναι 3.700.000). Κι όμως καταλαμβάνει μια έκταση όση καταλαμβάνει η Αττική. Άρα, είναι πολύ αραιοκατοικημένο!" Κτήρια μέχρι 4 όροφους τα περισσότερα...Οι δρόμοι φαρδείς, με μεγάλα πεζοδρόμια ... Αυτά, σε συνδυασμό με τα άριστα μέσα συγκοινωνίας (μετρό, τραμ, λεωφορεία) και τους απανταχού ποδηλατοδρόμους (οι κάτοικοι του Βερολίνου χρησιμοποιούν τα ποδήλατα εξίσου με τα αυτοκίνητα... αν όχι περισσότερο...!) έχουν σαν φυσικό αποτέλεσμα να μην παρατηρείται ποτέ "μποτιλιάρισμα"

τουλάχιστον όχι με τη μορφή που βλέπουμε σε όλες τις μεγάλες πόλεις (στην Ελλάδα ακόμα και στις πιο μικρές πόλεις παρατηρείται μποτιλιάρισμα στις ώρες της κυκλοφοριακής αιχμής!). Δεν πρέπει να παραλήψω να επισημάνω τον απόλυτο σεβασμό των οδηγών απέναντι στους άλλους οδηγούς και πολύ περισσότερο απέναντι στους πεζούς, ιδιαίτερα βεβαίως στις διαβάσεις των τελευταίων (ακόμα κι όταν έχει πράσινο σηματοδότη ο οδηγός, ποτέ δεν κορνάρει. ποτέ δεν είδαμε να ... δυνασχετεί για τους πεζούς που τον παρεμποδίζουν....).

-- Θεώρησα σημαντικό να αναφερθώ σε όλα τα ανωτέρω, πριν προχωρήσω στα πολλά και σημαντικά αξιοθέατα, τα οποία για να τα δει κανείς θα χρειαζόταν τουλάχιστον ένα μήνα....! (Τα μουσεία του Βερολίνου είναι 170!) Κι εμείς είχαμε μόνο 6 μέρες, από τις οποίες τη μία τη διαθέσαμε για να επισκεφθούμε τη Δρέσδη. Άλλη μισή μέρα ξοδέψαμε για το Πόσδαμ.

-Πρώτη στάση μας, τη πρώτη μέρα της ξενάγησης μας, δεν μπορούσε παρά να ήταν το περίφημο Μουσείο της Περγάμου (Pergamon Museum), το οποίο είναι χτισμένο στο λεγόμενο Νησί των Μουσείων. Εδώ στεγάζονται 3 μουσεία : Pergamon Altar, Market Gate of Miletus και Ishtar Gate. Για μας το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στα εκθέματα της Περγάμου, που βρέθηκαν γύρω στα 1880 σε ανασκαφές που έκαναν Γερμανοί αρχαιολόγοι στην Πέργαμο της Μ. Ασίας, και τα οποία μεταφέρθηκαν κομμάτι κομμάτι και συναρμολογήθηκαν στη Γερμανία (διότι οι Οθωμανοί δεν τα ... ήθελαν, αλλά ούτε και οι Έλληνες, όπως μας διηγήθηκε ο ξεναγός, καθώς οι αρχαιολόγοι απευθύνθηκαν πρώτα στο Σουλτάνο για τη χρηματοδότηση των ανασκαφών..., ο Σουλάνος τους είπε πως αν βρουν χρυσό, τον θέλει, τις... πέτρες τους τις χαρίζει.... Αλλά και ο τότε βασιλιάς της Ελλάδας, στον οποίο απευθύνθηκαν οι αρχαιολόγοι, δεν έδειξε ενδιαφέρον...Τελικά οι ανασκαφές χρηματοδοτήθηκαν από τους Γερμανούς και έτσι οι θησαυροί αυτοί διασώθηκαν και βρίσκονται στο Βερολίνο).

Στην πρώτη κιόλας αίθουσα που επισκεπτόμαστε βλέπουμε το σημαντικότερο έκθεμα : τον επιβλητικό Βωμό της Περγάμου (180 -160 π.χ.)

Ο Βωμός ξαναχτίστηκε μέσα στο μουσείο στην αρχική του μορφή.

Απέναντι από τον Βωμό, βλέπουμε τη ζωφόρο, στην οποία αναπαρίσταται η Τιτανομαχία και αποτελεί ένα θαυμάσιο γνήσιο δείγμα της ελληνιστικής γλυπτικής! Διακρίνονται πολλές μονομαχίες ξεκάθαρα, όπως π.χ. φαίνεται η Αθηνά να τραβά από τα μαλλιά τον Αλκυονέα (έναν από τους Γίγναντες της Τιτανομαχίας). Λίγο πιο πέρα ο Δίας σκοτώνει 3 γίγαντες....

[Όμως θα διακόψω εδώ και θα συνεχίσω σε δεύτερη ανάρτηση τη συνέχεια του ταξιδιού και των αξιοθέατων).

ΑΓΙΟΚΑΜΠΟΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

2011-09-05T10:31:00.000-07:00

Η ανατολή.

Ανατολή από ψηλά.

Η αγριεμένη θάλασσα του Αγιοκάμπου, κύμα ύψους 2 μέτρων (!) στο οποίο.... τόλμησα να μπω και κινδύνεψα να .... μή βγω (ζωντανός).

Το λυκαυγές από το κτήμα.

Η μία από τις 2 εισόδους του λιμανιού.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ... ΠΡΟΥΣΤ

2011-08-28T09:18:00.000-07:00

Αφού δεν βρίσκω βιβλίο να με ενθουσιάσει (από τότε που διάβασα το ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΕΝΟ...), αποφάσισα να αναρτώ αποσπάσματα από το "Ἀναζητώντας τὸν χαμένο χρόνο" του Μαρσέλ Προύστ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο .... κοινωνώ κάθε τόσο (ἡ ἀνάγνωση τοῦ Προύστ, μόνο σάν ... μεταλαβιὰ-σε πολύ-πολύ μικρές ποσότητες δηλαδή - φαίνεται πώς εἶναι δυνατὴ, γιατὶ δὲν βρίσκει κανείς εὒκολα τὴν ἀπαραίτητη μοναξιά, ἠσυχία καὶ ἠρεμία ποὺ ἀπαιτεῖ!).

Τὸ ἀπόσπασμα ποὺ ἀκολουθεῖ προέρχεται ἀπὸ τόν Β΄ τόμο του ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ - ποὺ φέρει τὸν τίτλο : ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ.

"....Ἡ εὐτυχία ὃμως δὲν μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ. Ἂν γίνει δυνατὸ νὰ ξεπεραστοῦν οἱ συνθῆκες, ἡ φύση μεταφέρει τὴν πάλη ἀπὸ ἒξω μέσα, κι ἀλλοιώνει σιγὰ-σιγὰ τόσο τὴν καρδιά μας ὣστε νὰ λαχταρᾶ κάτι ἂλλο κι ὂχι αὐτὸ ποὺ θ' ἀποκτήσει. Κι ἂν ἡ ἒκβαση ἦταν τόσο σύντομη ὣστε ἡ καρδιά μας νὰ μὴν εἶχε τὸν καιρὸ ν' ἀλλάξει, ἡ φύση δὲν ἒχασε τὴν ἐλπίδα πώς θὰ μᾶς νικήσει, μ' ἓναν τρόπο εἶναι ἀλήθεια πιὸ καθυστερημένο, πιὸ ὓπουλο, ἀλλὰ ἐξίσου ἀποτελεσματικό. Τότε τὴν κατάκτηση τῆς εὐτυχίας μᾶς τὴν ἀποστερεῖ τὴν τελευταία στιγμή, ἢ μᾶλλον στὴν ἲδια τὴν κατάκτηση ἀναθέτει ἡ φύση μὲ μιὰ πονηριὰ διαβολικὴ νὰ καταστρέψει τὴν εὐτυχία. Ἒχοντας ἀποτύχει σ΄ὃ,τι ἀνῆκε στὸ χῶρο τῶν γεγονότων καὶ τῆς ζωῆς, ἡ φύση δημιουργεῖ ἓνα καινούργιο ἀνέφικτο, τὸ ψυχολογικὸ ἀνέφικτο τῆς εὐτυχίας. Τὸ φαινόμενο τῆς εὐτυχίας δὲν πραγματοποεῖται ἢ προκαλεῖ τὶς πιὸ πικρὲς ἀντιδράσεις."

ΤΡΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

2011-08-13T07:14:00.000-07:00

1.ΠΕΡΣΙΝΗ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑ (Διηγήματα)

Η "Περσινή αρραβωνιαστικιά" (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ) είναι το πρώτο (1984) βιβλίο της Ζυράννα Ζατέλη, και το μοναδικό της που δεν είχα διαβάσει (έχω διαβάσει όλα τα άλλα της βιβλία και μου άρεσαν πολύ όλα). Μου δόθηκε η ευκαιρία, με τη προσφορά που κάνει το ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, που προσφέρει (μεταξύ άλλων) και ένα βιβλίο κάθε Κυριακή, να το πάρω και να το διαβάσω με έντονο ενδιαφέρον. "Η περσινή αρραβωνιαστικιά", είναι ο τίτλος του πρώτου διηγήματος από το σύνολο των εννέα διηγημάτων ("εννέα όσες και οι Μούσες" αναφέρεται στο οπισθόφυλλο) που περιλαμβάνονται στο 187 σελίδων βιβλίο. Αναφέρω μόνο τους τίτλους και των υπολοίπων οκτώ.

- Τα πουλιά.

- Η Περσεφόνη και μια άλλη ιστορία.

- Η Ντἀλα και τα ύδατα.

- Το στοιχιωμένο αγροτόσπιτο.

- Ζίνα.

- Για μια ιστορία που δεν συνέβη.

- Κυκεών.

- Μανιώδης του καπνού.

Όπως και στα μυθιστορήματα της, που ακολούθησαν ( ένα κάθε.... 7 χρόνια!), η γραφή της Ζατέλη έχει μια ιδιαιτερότητα και πρωτοτυπία, ιδιότητες που έχουν, είτε φανατικούς θαυμαστές αναγνώστες είτε αναγνώστες που δεν "μπορούν" να διαβάζουν τα βιβλία της! Εγώ ανήκω στους πρώτους, εκείνους που περιμένουν, μετά από κάθε κυκλοφορία και το διάβασμα κάθε νέου της βιβλίου, με ανυπομονησία να εκδοθεί το επόμενο βιβλίο της.

2. "ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ" (Λένα Διβάνη, Εκδόσεις Καστανιώτη), είναι ο τίτλος του δεύτερου βιβλίου (μυθιστόρημα) που απέκτησα από την ίδια εφημερίδα. Δεν είχα διαβάσει (δυστυχώς) άλλο βιβλίο της Διβάνη. Και είπα "δυστυχώς" διότι μου άρεσε πολύ ο τρόπος γραφής της. Όπως έχει λεχθεί άπειρες φορές, το σημαντικό δεν είναι το θέμα, αλλά ο τρόπος γραφής. Το πώς και όχι το τί. Διότι το θέμα του βιβλίου είναι τετριμμένο : η απιστία του συζύγου. Το πόσο όμως άλλαξε τη ζωή όχι μόνο της γυναίκας του αλλά και όλων των μελών της οικογένειας (και όχι μόνο) και ο τρόπος που περιγράφεται όλη αυτή η αλλαγή, με μαγνήτισε τόσο ώστε δεν άφησα το βιβλίο των 348 σελίδων απο τα χέρια μου πριν το τελειώσω. Το στυλ μοιάζει εκείνο ενός καλού αστυνομικού βιβλίου, ο αναγνώστης του οποίου "αγωνιά" μέχρι να φτάσει στο τέλος.

3. "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΥΜΟΣ", μυθιστόρημα, της Ντόρας Γιαννακοπούλου (Καστανιωτη), απετέλεσε τη .... ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, καθώς δεν είχα διαβάσει (ευτυχώς? ή δυστυχώς? διότι αν είχα διαβάσει, θα ήξερα τί να περιμένω....) άλλο βιβλίο της συγγραφέως ..... Αν το ονόμαζα "ΑΡΛΕΚΙΝ", νομίζω πως θα αδικούσα τα.... Άρλεκιν! Κι εδώ το θέμα είναι η απιστία, αλλά..... καμμία σχέση με το πιο πάνω (2) αναφερόμενο βιβλίο. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο.

Η ΑΝΤΙΖΩΗ

2011-06-30T09:49:00.000-07:00

Μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια να μη το παρατήσω (ίσως να είναι 3 μήνες τώρα από τότε που το άρχισα (!), ολοκληρωσα το βιβλίο που έχει τίτλο "Η αντιζωή" (Philip Roth, ΠΟΛΙΣ, μετάφραση Χριστίνα Ντόκου). Και δεν το παράτησα διότι είναι γραμμένο από το Roth, του οποίου τα βιβλία μου αρέσουν. Διαβάζοντας 2-3 σελίδες (ή και .. καθόλου) κάθε μέρα δεν είναι δυνατόν να απολαύσεις ένα βιβλίο.... Ήλπιζα πως, προχωρώντας το διάβασμα του, θα άρχιζε το βιβλίο κάπου να αποκτά ενδιαφέρον! Σε ένα σύνολο σελίδων 475, δεν βρήκα παρά 3 ή 4 παραγράφους κάποιας λογοτεχνίας (με την έννοια που έχει για μένα η λέξη λογοτεχνία). Δεν θα αναφερθώ σε πρόσωπα - ήρωες του βιβλίου. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες της υπόθεσης - του θέματος, διότι το όλο θέμα αφορά στον πραγματικό ή υποβόσκοντα ή υποτιθέμενο αντισημιτισμό που βιώνουν οι Εβραίοι στην Ευρώπη (κυρίως) και στην Αμερική (όπου όμως δεν είναι έντονος, ούτε καν εμφανής). Ο Roth εκφράζει εδώ τα συναισθήματα που βιώνει ένας Εβραίος στο χώρο της δουλειάς του, στη γειτονιά της κατοικίας του, μέσα στην ίδια του την οικογένεια (στις περιπτώσεις που ο/η σύντροφος δεν είναι της ίδιας καταγωγής), ακόμα και μέσα σε ένα....ανελκυστήρα, διότι "οι Εβραίοι έχουν μια ιδιαίτερη μυρωδιά".... ! Μέσα από αυτό το βιβλίο, σχηματισα την εντύπωση πως και ο ίδιος ο Roth, δεν μπόρεσε να "απεγκλωβιστεί" από την Εβραϊκή καταγωγή του. Αλλά, επειδή αυτό που έχει σημασία, όπως χιλιοειπώθηκε, δεν είναι το τί γράφει-περιγράφει, αλλά το πώς είναι γραμμένο ένα βιβλίο, αυτό το βιβλίο είναι βαρετό, ανιαρό και για να το διαβάσει κανείς, θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να καταβάλει πολύ μεγάλη προσπάθεια!

3 ΒΙΒΛΙΑ

2011-06-03T22:54:00.000-07:00

"Ο κλέφτης των ονείρων" (Ηλέκτρα, 2005, μετ. Μαρία Βώττα) του Μισέλ Ζουβέ

"Ο καθηγητής του πόθου"(Πόλις, 2010, μετ. Νίκος Παναγιωτόπουλος) του Φίλιπ Ροθ, και

"Το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια" (Λιβάνη, 2005, μετ. Ιάκωβος Κοπερτι) του Γιοστεϊν Γκααρντερ,

είναι τα τελευταία βιβλία που έχω διαβάσει. Θα γράψω λίγα λόγια για το καθένα, όπως συνηθίζω (έχω πάντα την άποψη πως δεν "πρέπει" να περιγράφεται λεπτομερώς το περιεχόμενο ενός βιβλίου, όταν ξέρω πολλές λεπτομέρειες από την υπόθεση ενός βιβλίου, δεν το διαβάζω μετά).

Το πρώτο, "Ο κλέφτης των ονείρων" έχει σαν θέμα τα όνειρα και την προσπάθεια ενός ερευνητού να ελέγξει τον τρόπο που ονειρευόμαστε, να επεμβαίνει με χημικές ουσίες και να αλλάζει το χαρακτήρα και τις όποιες αποφάσεις του ανθρώπου. Η όλη υπόθεση διαδραματίζεται στην πάντα πολύ ωραία Βενετία, με τα πολλά της κανάλια, τα στενά δρομάκια, τα παλιά αρχοντικά, τη ρομαντική της ατμόσφαιρα. Το βιβλίο του Ζουβέ συνδυάζει δυο πολύ ενδιαφέροντα θέματα, αυτό των ονείρων και της πανέμορφης Βενετίας. Ενώ το θέμα του βιβλίου για μένα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον (πάντοτε διάβαζα και διαβάζω άρθρα σχετικά με τα όνειρα), το βιβλίο δεν με ενθουσίασε. Έχει μεν το "άρωμα" αστυνομικού και κατασκοπευτικού μυθιστορήματος, λογοτεχνικά όμως το βρίσκω πολύ "φτωχό".

Το δεύτερο, αυτό του Ροθ, σε βιβλίο του οποίου καταφεύγω όταν έχω "κουραστεί" από ανιαρά βιβλία (απέκτησα κάποιο είδος ... εμμονής με τον Ροθ) αναφέρεται στην ιστορία του Ντέιβιντ Κἐπες, νεαρού καθηγητού ο οποίος έχει σαν έμβλημα του τη ρήση του Μπάιρον : "Άσωτος μεταξύ των λογίων, λόγιος μεταξύ των ασώτων". Μια ιστορία ενός αχόρταγου ερωτικά νεαρού, ως ότου ερωτεύεται, παντρεύεται την αγαπημένη του, αλλά και πάλι .... μένει ανικανοποίητος! Χωρίζει, ξαναερωτεύεται, ξαναπαντρεύεται. Όμως φαίνεται πως η αναζήτηση του ιδανικού του, η ικανοποίηση του πόθου του, ποτέ δεν θα βρει πλήρη εκλήρωση! Οπωσδήποτε το βιβλίο αυτό δεν είναι από τα καλά του Ροθ, όμως διαβάζεται σχετικά ευχάριστα, από λογοτεχνική άποψη.

Το τρίτο "Το κορίτσι με τα πορτοκάλια" είναι ένα βιβλίο που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ! Απλής φιλοσοφίας, κατανοητής από οποιονδήποτε, το βιβλίο είναι πηγή αγάπης, ελπίδας, αισιοδοξίας! Το γράμμα ενός πατέρα (που πέθανε όταν ο γιος ήταν 4 χρονών), προς το γιο του, ανακαλύπτεται 11 χρόνια μετά από το θάνατο του. Στο γράμμα περιγράφεται η ζωή του πατέρα, ο έρωτας προς τη μητέρα του νεαρού κλπ κλπ, αλλά η ουσία βρίσκεται στο ότι η όλη ιστορία αναπτύσσεται ως ένας διάλογος ανέμεσα στο (νεκρό) πατέρα και τον έφηβο γιο! Πολλές φιλοσοφικές σκέψεις αναδύονται, απλές μεν, αλλά πολύ ωραίες :

"Τί είναι ο άνθρωπος, Γκέοργκ? Τί αξία έχει? Μήπως είμαστε απλώς η σκόνη που τη στροβιλίζει και τη σκορπίζει ο άνεμος? ".

"Η ζωή είναι σύντομη για εκείνους που μπορούν να καταλάβουν ότι μια μέρα όλα τελειώνουν οριστικά. Αλλά δεν μπορούν να συλλάβουν όλοι τι πραγματικά σημαίνει να πρέπει να φύγεις για πάντα. Υπάρχουν τόσα που σε δυσκολεύουν να το συνειδητοποιήσεις, ώρα την ώρα, λεπτό το λεπτό."

Ανέφερα δυο φράσεις από το πάρα πολύ ωραίο αυτό βιβλίο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

ΟΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

2011-06-02T22:38:00.000-07:00

« Γη των κοριτσιών που γελούν, γη των αγοριών που μεθούν…. Κυπρος της αγάπης και του ονείρου… Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος…..» Πολλά τραγούδια και ποιήματα έχουν γραφτεί για αυτό το πανέμορφο νησί, για αυτόν τον τόπο που τόσο αγαπήθηκε αλλά και κατακτήθηκε από πολλούς μέσα στους αιώνες.

-- Δεν είναι εύκολο να περιγράψει κάποιος (που δεν έχει ιδιαίτερες λογοτεχνικές ικανότητες) τις ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. Ενα νησί στο οποίο κανείς μπορεί από το βουνό να βρεθεί σε λίγη ώρα στη θάλασσα. Να απολαύσει τις χαρές και τη δροσιά του βουνού ή και τα χιόνια το χειμώνα (!), κάνοντας σκι ... Ή να κάνει .... θαλάσσιο σκι σε πολύ λίγη ώρα!!! Διότι, παρόλο που δεν είναι ένα μικρό νησί η Κύπρος, οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές. Με λίγα λόγια μπορεί κάποιος να απολαύσει και βουνό και θάλασσα χωρίς να πρέπει να διασχίσει πολλά χιλιόμετρα.

----Η Κύπρος, αραγμένη στην ανατολική Μεσόγειο, υπήρξε ο στόχος κατάκτησης για πολλούς λαούς που θωρούσαν τον φυσικό της πλούτο αλλά και την νευραλγική της θέση στοιχεία έλξης τόσο δυνατά που έκαναν τα πάντα για να την κατακτήσουν. Πολλοί λαοί έχουν κατακτήσει κατά καιρούς τη Κύπρο αφήνοντας τα σημάδια τους : Φράγκοι, Ενετοί, Άγγλοι, Τούρκοι. Τα μνημεία της τόσα πολλά από την αρχαιότητα! Παλαιολιθικά, Αρχαιοελληνικά, αλλά και πιο πρόσφατα, Φράγγικα και Ενετικά. Παρά τις τόσες και τόσες κατακτήσεις από ξένους λαούς, η Κύπρος διατήρησε την Ελληνική της ΨΥΧΗ! Τα τελευταία χρόνια, μετά την Τουρκική εισβολή, την κατάληψη και κατοχή του μισού σχεδόν νησιού, και παρά τα τόσα προβλήματα που προκάλεσε (τρομερό σοκ για την οικονομία του νησιού), η ελεύθερη Κύπρος αναπτύχθηκε οικονομικά και θεωρείται ένας επίγειος τουριστικός παράδεισος.

Τα αμέτρητα υπερπολυτελή ξενοδοχεία, σε συνδυασμό με το σχεδόν τροπικό κλίμα (ζεστά καλοκαίρια αλλά και ... χειμώνες (!), καθιστούν την Κύπρο ένα από τα ωραιότερα μέρη για διακοπές. Ομως και όσοι επισκέπτες βρίσκονται στο νησί για επαγγελματικούς λόγους, έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να απολαύσουν ό,τι επιθυμεί η ψυχή τους (και το ... βαλάντιο τους εννοείται). Η φιλοξενία των Κυπρίων είναι ένα από τα μεγάλα ατού ώστε να κατακλίζεται το νησί από τουρίστες από όλο το κόσμο, προσφέροντας τους άριστη διαμονή και κάνοντας τις διακοπές τους πραγματικά μοναδικές, μιας και οι ίδιοι οι Κύπριοι είναι ξεχωριστοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι. Τί να πεί κανείς για τη κυπριακή κουζίνα ? Είναι πραγματικά ασυναγώνιστή αλλά και αιτία ... να πάρει κανείς αρκετά κιλά, αν δεν προσέξει! Τα φαγητά στην Κύπρο είναι πεντανόστιμα, τα ψητά κρέατα, τα σουβλάκια και οι σεφταλιές, το χαλλούμι, το κολοκάσι, τα πουρέκια, τα σhάμιση και οι λοκουμάδες είναι μερικοί από τους πειρασμούς της κυπριακής κουζίνας.

Στο όμορφο και ακαταμάχητο αυτό νησί οι τέσσερις μεγάλες πόλεις του νησιού, η Λευκωσία, η Λάρνακα, η Λεμεσός και η Πάφος αλλά και οι μικρότερες κωμοπόλεις και χωριά διαθέτουν αμέτρητα αξιοθέατα, μνημεία, μουσεία καθώς και πολλά εστιατόρια, καφετέριες και κλαμπ ( το νησί φημίζεται για την έντονη νυχτερινή του ζωή).

Οι πιο πολλές από τις πόλεις τις Κύπρου είναι παραλιακές και υπάρχουν παραλιές πολύ κοντά στα κέντρα των πόλεων. Πανέμορφες παραλιές, ίσως από τις πιο όμορφες της Μεσογείου, είναι η παραλία του Ακάμα, η παραλία του Κυβερνήτη, η παραλία των Κοραλλίων, τα Λουτρά, η Αγια Ναπα, η Αρμονία αλλά και άλλες πολλές. Στο νησί υπάρχουν πολλές παραλιές με βότσαλα και άλλες με αμμουδιά, υπάρχουν όμως και μερικές πιο απρόσιτες με βράχια.

Η Κύπρος είναι ένα νησί που λατρεύει την παράδοση του και προσπαθεί να διατηρήσει με κάθε τρόπο ζωντανά τα ήθη και τα έθιμα του. Σε κάθε γιορτή και κάθε γλέντι οι Κύπριοι δεν θα παραλείψουν να χορέψουν και να τραγουδήσουν τα παραδοσιάκα τους τραγούδια, αλλά δεν θα παραλείψουν να τηρήσουν τα έθιμα για τον κάθε εορτασμό και φυσικά να το μεταφέρουν και στα παιδια τους και στα παιδιά των παιδιών τους. Υπάρχουν ένα σωρό χωρά που πρέπει κανείς να επισκεφτεί όπως είναι η Ερήμη, οι Πλάτρες, το Αρσος, η Κακοπετριά, Ευρύχου,ο Μουτουλάς, το Όμοδος, το Παλαιχώρι, ο Αγρός, η Βάσα αλλά και το καταπράσινο βούνο του Τρόόδους και του Προδρόμου. Αν και είναι ένα μικρό νησί χωρισμένο στα δυο, κάτι που κανείς Κύπριος δεν μπορεί να ξεχάσει, είναι ένα περήφανο και δυνατό νησί, με απαράλλακτες ομορφίες. Στην Κύπρο οι αποστάσεις είναι μικρές, η παραλιές πανέμορφες, το φαγητό άψογο και ο κόσμος ζεστός και φιλόξενος. Γι’αυτό μπορείτε να κάνετε το μπάνιο σας στην Πάφο και να φάτε φρέσκο ψάρι σε μια παραδοσιακή ταβέρνα στην παραλία, αργότερα να κάνετε μια χαλαρή βόλτα για ένα ποτό στην Λευκωσία και στη συνέχεια να καταλήξετε στη Λέμεσο για ένα ξεφάντωμα που θα σας μείνει αξέχαστο.

Κατά τη τελευταία μου παραμονή στη Κύπρο, φιλικό μου ζευγάρι με ξενάγησε στα πιο κάτω μέρη

Επίσκεψη στον πεντάτρουλλο ναό των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνος στην Περιστερώνα [Μόρφου] και στο ανακαινισμένο γυναικείο μοναστήρι του Αγ.Νικολάου στην Ορούντα [πληνθόκτηστο], όπου προσκυνήσαμε και την εικονα του Αγ.Φιλουμένου, καταγόμενου από την:

Ορούντα , που σφαγιάστηκε στο φρέαρ του Ιακώβ τα μέσα του περασμένου αιώνα.

Ακολούθως κατευθυνθήκαμε προς τον Πύργο Τηλλυρίας μεσω Κατυδάτων [μεταλλεία Φουκάσας]. Στη διαδρομή κάναμε σταθμούς γιά να δούμε απο μακρυά τον κόλπο της Μόρφου [Ξερός-Καραβοστάσι] και το χωριό Λεύκα με τον υδατοφράκτη]. Στον Πύργο γευματίσαμε στον ΔΡΥ και φωτογραφήσαμε την εκκλησία των Αγίων Κων/νου και Ελένης. Ακολούθως προσκυνήσαμε στον ναό των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στον Παχύαμμο και μετά επισκεφθήκαμε τά λουτρά της Αφροδίτης στην Πόλη Χρυσοχούς και στη Μονή του Αγίου Νεοφύτου [Εγκλείστρα και ναό με την κάρα και τα λείψανα] και επιστρέψαμε στη Λ/σία μεσω Λεμεσού. Όλη η διαδρομή αυτή ήταν θαυμάσια και τα τοπία απαράμιλλης ομορφιάς!

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ

2011-05-30T09:24:00.000-07:00

Τό Σάββατο (28-5ου) ἐπέστρεψα ἀπό τή Κύπρο - "τή μακαρία τή γή" "το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στό πέλαγο" - μετά από 12ήμερη παραμονὴ μου στὴν ἰδιαίτερη μου πατρίδα. Κάθε φορά πού ἐπισκέπτομαι τὴ Κύπρο, αἰσθάνομαι συγκίνηση, χαρά, αλλά και μεγάλη θλίψη....!

Συγκίνηση καὶ χαρά, διότι ἀπλούστατα, πέραν τοῦ ὃτι συναντῶ ἀγαπητά μου πρόσωπα, ἐκεῖ γεννήθηκα, εκεῖ ἒζησα τὰ παιδικὰ καὶ ἐφηβικὰ μου χρόνια. Οἱ ἀναμνήσεις μὲ κατακλίζουν ὃταν περτριγυρίζω στὰ στενὰ δρομάκια τῆς παλιᾶς Λευκωσίας (τῆς "ἐντός τῶν τοιχῶν", μνῆμες ἂρρηκτα συνδεδεμένες μὲ "τὰ χρόνια τῆς ἀθωότητας" καὶ τῆς ξεγνιασιᾶς. Χρόνια, ποὺ γιά ὃλους ἒχουν ἰδιαίτερη σημασία.

Ἡ θλίψη ποὺ ἀνέφερα πιὸ πάνω, προέρχεται ἀπὸ τὴ γνώση τῆς παρουσίας τῶν Τούρκων κατακτητῶν, τἠ γνώση ὃτι το 40% τῆς ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴ μπότα του Ἀττίλα, βρίσκεται ὑπὸ Τούρκικη κατοχὴ. Οἱ Τούρκοι ὑπενθυμίζουν μὲ κάθε τρόπο τὴν ἐκεῖ παρουσίαν τους. Ἡ τούρκικη σημαία στὴν ὁροσειρὰ τοῦ χιλιοτραγουδισμένου καὶ πανέμορφου Πενταδακτύλου, τῆς ὁροσειρᾶς μὲ τὶς κορυφές ἀπ' ὃπου ἡ θέα πρός τὶς άκτές τῆς Κερύνειας, νομίζω πώς εἶναι ἀπὸ τὶς ὡραιότερες τοῦ κόσμου (!)..., η σημαία λοιπόν αὐτὴ δὲν ἀφήνει κανένα νὰ ξεχάσει ὃτι ἡ Τουρκία εἶναι ἐκεῖ!

Ὃμως ἡ θλίψη πηγάζει καὶ ἀπὸ τὶς ἀναμνήσεις τῶν χαμένων θυσιῶν, ἀπὸ τὶς εἰκόνες-σκέψεις τόσων καὶ τόσων ἀδικοχαμένων παλλικαριῶν ποὺ χάθηκαν ἀπὸ τὸ καιρὸ τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα, ποὺ χάθηκαν πολλές φορές σὲ ἐνδοεμφύλιους σπαραγμούς, ποὺ χάθηκαν κατὰ τὸ πραξικόπημα καὶ τὴν εἰσβολή, καὶ χάνονταν κατὰ καιρούς μέχρι καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια (Ίσαάκ, Σολωμός). Γιατὶ παρὰ τὶς τόσες καὶ τόσες θυσίες, ὂχι μόνο δὲν ἒγινε δυνατὴ ἡ πολυπόθητη ΕΝΩΣΗ, ὂχι μόνο δὲν κατορθώθη τουλάχιστον νὰ ἒχουμε μιὰ πραγματικὰ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΥΠΡΟ ἀλλά ἀντίθετα φέραμε ἐμεῖς οἱ ἱδιοι (!!!), μὲ τὸ προδοτικὸ καὶ ἐπαίσχυντο παραξικόπημα, τοὺς Τούρκους νὰ κατέχουν τὴ μισὴ Κύπρο καὶ νὰ μᾶς κοροϊδεῦουν γιὰ πάνω ἀπὸ 50 χρόνια τώρα, ὃτι ἐνδιαφέρονται γιὰ λύση τοῦ προβλήματος! Αὐτὴ εἶναι ἡ σκληρὴ πραγματικότητα δυστυχῶς. Καὶ λύση "δίκαιη καὶ βιώσιμη" δὲν πρόκειται νὰ ἐμφανισθεῖ, ἐκτός κι ἂν ἀποδεχθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ τὶς λύσεις ποὺ προτείνει ἡ ἂλλη πρευρὰ!

Αὐτές τὶς σκέψεις κάνω πάντα, αὐτές οἱ σκέψεις φέρνουν τὴ θλίψη, αὐτὲς οἱ σκέψεις δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ νιώσω, μὲ ὃλη τὴ σημασία τῆς λέξης, τὴ χαρὰ, χαρὰ ποὺ θὰ ἒπρεπε νὰ μὲ κυριεῦει κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτομαι τὴ "γῆ τοῦ ἣλιου, τοῦ καλοκαιριοῦ, τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγάπης"!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΛΜΕΡΑΓΕΡ

2011-04-26T21:22:00.000-07:00

ΚΑΘΑΡΟ ΤΟ DNA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!
Δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους ούτε από τους Τούρκους, παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς.

Evτυπωσιακό! To DNA (γενετική σύσταση) των Ελλήνων καταδεικνύει πως σε ποσοστό 99,5% πρόκειται για καθαρά καυκάσια φυλή! (λευκή φυλή). Γεγονός που σημαίνει πως ησυνεισφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων, άλλων πληθυσμιακών ομάδων, εκτός της λευκής, αποτελεί ελάχιστο ποσοστό, μικρότερο του 0,5%!
To DNA των Ελλήνων, όπως έδειξε πρόσφατη διεθνής πανεπιστημιακή έρευνα, δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους, -όπως ισχυρίζονται ορισμένοι- ούτε από τους Τούρκους παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς! Ουσιαστικά έτσι έχουμε τη σύγχρονη επιστημονική απάντηση στις θεωρίες του Φαλμεράγερ. Καταρρίπτεται επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυριζόταν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, ήταν μαύροι... Ε, δεν υπήρξαν ποτέ μαύροι! Δεν είναι λίγοι όσοι υποστήριξαν και έγραψαν περί «Μαύρης Αθηνάς» (για τη Θεά Αθηνά) και πολλές άλλες θεωρίες χωρίς καμιά επιστημονική υπόσταση.

Όλες αυτές οι ...ανθελληνικές -θα έλεγε κανείς- θεωρίες καταρρίφθηκαν, όχι μόνον από μία έρευνα, αλλά από επτά διαφορετικές μεγάλες επιστημονικές έρευνες, Ευρωπαίων καιΑμερικανών ερευνητών.Ο καθηγητής του Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, και η ερευνητική του ομάδα συμμετέχουν σε διεθνή ερευνητικά δίκτυα, των οποίων απώτερος στόχος είναι να ιχνηλατηθεί η βιολογική ιστορία των ευρωπαϊκών πληθυσμών.Ο συντονισμός της συγκεκριμένη έρευνας, η οποία αφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων -και άλλων λαών- έγινε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ των ΗΠΑ, την ερευ-νητική ομάδα του κ. Τριανταφυλλίδη και το Πανεπιστήμιο της Παβίας της Ιταλίας.

Η ταυτότητα της έρευνας.

Συμμετείχαν, επίσης, άλλα 5 ερευνητικά εργαστήρια διαφόρων χωρών (από τη Βαγδάτη μέχρι τη Μόσχα). Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο αμερικανικό περιοδικό«Γενετική του Ανθρώπου».

Τίτλος της έρευνας «Η προέλευση, διασπορά και διαφοροποίηση των απλοομάδων Ε και J,του χρωμοσώματος Υ: Συμπεράσματα για τη νεολιθική αποίκιση της Ευρώπης και μετέπειτα μεταναστευτικά γεγονότα στην περιοχή της Μεσογείου».Στην εργασία, χρησιμοποιήθηκαν 44 δείκτες DNA του χρωμοσώματος Υ και προσδιορίστηκε η γενεοτυπική σύσταση στο χρωμόσωμα Υ σε 2.400 άνδρες από 29 δια-φορετικούς πληθυσμούς (από την Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, την Αφρική και τηνΚίνα).

Από την Ελλάδα αναλύθηκε η γενετική σύσταση 143 ανδρών. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στη διερεύνηση των απλοομάδων Ε και J του χρωμοσώματος Υ.

Μεταδώσαμε το γενετικό μας κώδικα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στην έρευνα δεν αποκαλύφθηκε μονγολική προέλευση στο DNA των Ελλήνων. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τηνΕλλάδα για 400 χρόνια και όλοι θα περίμεναν πως θα υπήρχε κάποια σχέση στο DNA των δύο λαών. Κι, όμως, δεν έχει επηρεασθεί ούτε στο ελάχιστο.

«Με 400 χρόνια σκλαβιάς περιμέναμε πως θα υπήρχε κάποια μογγολική υπογραφή. Δεν διαπιστώθηκε κάτι τέτοιο και δεν μιλάω μόνο για μία μελέτη, μιλάω για αποτελέσματα άλλων 7 μελετών, διαφόρων ερευνητών που βγάζουν αυτό το αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, σε 925 δείγματα Ελλήνων ανδρών, δείχνουν ότι μόνον κατά 0,4% οι Έλληνες δεν είναι Καυκάσιοι.Δεν αλλάζει αυτό με τίποτε. Οι Έλληνες είναι καυκάσια φυλή» Το ίδιο, όμως, δεν ισχύει για τους Ισπανούς. Η κατάληψη της Ισπανίας από τους Άραβες τεκμηριώνεται στην έρευνα,εφόσον οι Άραβες άφησαν την «υπογραφή» τους και το DNA τους. Τα αποτελέσματα τηέρευνας δείχνουν ότι σε σημαντικό ποσοστό οι σημερινοί κάτοικοι της Ισπανίας έχουν αραβική προέλευση.

Η μελέτη κατέρριψε επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυρίζονταν ορισμένοι, πως οι Έλληνες, την εποχή του μεγάλου πολιτισμού, τον 4ο και 5ο π.Χ. αιώνα,ήταν μαύροι. Όλες οι μελέτες τεκμηριώνουν τη γενετική συνέχεια του ελληνικού πληθυσμού» είναι η επισήμανση του καθηγητή, ο οποίος αναφέρει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό:«Σε μεγάλο ποσοστό, οι Έλληνες μεταδώσαμε το DNA και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το DNA των Ελλήνων, "μοιάζει" πιο πολύ με αυτό των Ιταλών πρώτα, μετά με των Γάλλων, στησυνέχεια με των Ισπανών και τελευταία με των Τούρκων.Τα στοιχεία της έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως: Τεστ πατρότητας, εγκληματικές υποθέσεις και, κυρίως, χρησιμοποιούνται για να βρε-θεί η προδιάθεση των ατόμων για διάφορες ασθένειες».

Η υπογραφή των Ελλήνων αποκαλύπτεται στη Νότια Ιταλία.

Ο Κ. Τριανταφυλλίδης αναφέρεται στην έρευνα και στα κύρια συμπεράσματα της: «Βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι το εξής: Από τη Νότια Βαλκανική, δηλαδή, από τιςπεδιάδες της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας ξεκίνησε η μετακίνηση των εποίκων, ακολουθώντας την κοιλάδα του Αξιού και κατόπιν του Δούναβη καιέφτασαν στις βόρειες περιοχές. Οι Έλληνες δηλαδή, ξεκίνησαν και πήγαν στην Ευρώπη από τη Μακεδονία και άλλες περιοχές και μετέφεραν με τον πολιτισμό τους και το DNA τους στη Δυτική Ευρώπη».

Στο σημείο αυτό, ο καθηγητής καταρρίπτει και τον ισχυρισμό ότι έχουμε επηρεασθεί -γενετικά- από τους Σλάβους:«Όπως γνωρίζουμε σε διάφορες περιόδους έχουν έρθει Σλάβοι στην Ελλάδα. To DNA των Ελλήνων δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό των Σλάβων. Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι ηομάδα, που χαρακτηρίζει τους Σλάβους, έχει μία συχνότητα 50% σε αυτούς και μια συχνότητα 10% στους Έλληνες, όση είναι και στην Εγγύς Ανατολή.Γεγονός που σημαίνειότι οι επιμειξίες ανάμεσα στους Σλάβους και τους Έλληνες πρέπει να έγιναν σε τόσο μικρή συχνότητα, ούτως ώστε να μη διαπιστώνονται σήμερα με τις μεθοδολογίες DNA. Σημαντικόστοιχείο με μεγάλη σημασία είναι το εξής: Η σύγκριση του DNA των κατοίκων της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου, με εκείνο των κατοίκων της Νότιας Ιταλίας δείχνει ότι οι κάτοικοι της Ιταλίας, -Απουλία, Καλαβρία- σε ποσοστό περίπου 20%, έχουν το ίδιο DNA με τους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι οι περιοχές αυτές αποικίστηκαν σε ιστορικούς χρόνους από Έλληνες, π.χ. Πελοποννήσιους.

Στην εργασία ελέγχθηκε η γενετική συνεισφορά των Ελλήνων αποίκων σε σχέση με τους πιθανούς νεολιθικούς κατοίκους της εποχής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το χρωμόσωμα Υ, σε ποσοστό τουλάχιστον 7% των ανδρών της Καλαβρίας και 22% της Απουλίας, προέρχεται από Έλληνες.Για άλλη μία φορά τεκμηριώνεται ότι η Μεγάλη Ελλάδα αποτελείτο κυρίως, από ελληνικούς πληθυσμούς και θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αποτύπωμα, η υπογραφή αυτών τωνΕλλήνων, εξακολουθεί να αποκαλύπτεται ύστερα από 2.500 χρόνια μετά, πάλι, στους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας».

(ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6 Νοεμβρίου 2005)

Χριστός Ανέστη

2011-04-23T22:09:00.000-07:00

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

2011-04-23T08:31:00.000-07:00

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ εύχομαι για ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ.

ΕΥΧΟΜΑΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΚΥΡΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ Σ ' ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ :
Η ΑΓΑΠΗ, Η ΕΙΡΗΝΗ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΑΣ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΛΑΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΩΝ, ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ.

Ξέρω πως οι πιο πάνω ευχές ... είναι απλά ευχές... ουτοπικές! Ξέρω πως δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τις πολιτικές των "μεγάλων" . Μπορούμε όμως, να βελτιώσουμε τον εαυτό μας, τόσο ώστε να επηρεάσουμε και άλλους από το περιβάλλον μας. Παρ' όλο που και αυτό φαίνεται ουτοπικό, πιστεύω πως αν το επιχειρούσαμε, θα μπορούσαμε σιγά -σιγά να φέρουμε μεγάλη αλλαγή στην κοινωνία που ζούμε. Θα μπορούσαμε να επαναφέρουμε χαμένες αξίες. Αξίες οικογενειακές και φιλικές, αξίες που σήμερα έχουν αποδειχθεί και επιστημινικά, ότι προάγουν την υγεία. Υγεία πνευματική, υγεία ψυχική, υγεία σωματική!

ΑΥΤΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΨΥΧΑ.

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΒΛΕΠΟΥΣΑ.....

2011-04-20T20:30:00.000-07:00

http://youtu.be/50_3kZU94kE

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ...

2011-04-01T21:10:00.000-07:00

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.... - ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

2011-03-29T08:10:00.000-07:00

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή του απείρου.

'Ενα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

'Ενα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδι

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

'Ενα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ (συνέχεια)

2011-02-09T22:52:00.000-08:00

" Ἂν λοιπόν αὐτὸ τὸ ἒργο παρέμενε κρυμένο, ἂν γινόταν γνωστὸ μόνο ἀπὸ τούς μεταγενέστερους, αὐτοὶ σὲ σχέση μ ' αὐτὸ τὸ ἒργο δέν θά ' ταν μεταγενέστεροι, ἀλλὰ μιὰ σύναξη ἀπὸ συγχρόνους ποὺ ἒζησαν, ἁπλούστατα, πενήντα χρόνια ἀργότερα. Γι ' αὐτὸ πρέπει ὁ καλλιτέχνης, ἂν θέλει τὸ ἒργο του νά μπορέσει ν' ἀκολουθήσει τὸ δρόμο του, νά τὸ ἐκσφενδονήσει ἐκεῖ ὃπου ὑπάρχει ἀρκετό βάθος, καταμεσῆς στὸ μακρινό μέλλον. Κι ὠστόσο αὐτὸν τόν μελλοντικό χρόνο, ἀληθινή προοπτική τῶν ἀριστουργημάτων, ἂν τὸ νά μήν τὸν λογαριάζουν εἶναι τό σφάλμα τῶν κακῶν κριτικῶν, τὸ νά τὸν λογαριάζουν εἶναι συχνὰ ἡ ἐπικίνδυνη ἐπιφυλακτικότητα τῶν καλῶν. Εἶναι, σίγουρα, εὒκολο νὰ φανταστεῖ κανείς σὲ μιὰ αὐταπάτη, σὰν αὐτὴ ποὺ ἰσοπεδώνει τὰ πάντα στὸν ὁρίζοντα, πὼς ὂλες οἱ ἐπαναστάσεις ποὺ πραγματοποιήθηκαν ὣς σήμερα στὴ ζωγραφική ἢ τὴ μουσικὴ σέβονταν μολαταῦτα ὁρισμένους κανόνες καὶ πὼς ὃ,τι βρίσκεται μπροστά μας - ἰμπρεσιονισμός, ἀναζήτηση τῆς παραφωνίας, ἀποκλειστικὴ χρήση τῆς κινέζικης κλίμακας, κυβισμός, φουτουρισμός - διαφέρει ὑπέρμετρα ἀπ' ὃ,τι προηγήθηκε. Εἶναι διότι αὐτὸ ποὺ προηγήθηκε, τὸ ἀντικρίζουμε δίχως νὰ λαβαίνουμε ὑπόψη πὼς μιὰ μακρόχρονη ἀφομοίωση τὸ μετέτρεψε γιά μᾶς σ'ἓνα ὑλικὸ ἀναμφίβολα ποικιλόμορφο ἀλλὰ συνολικὰ ὁμοιογενές, ὃπου ὁ Οὐγκὼ γειτονεύει μὲ τὸν Μολιέρο. " (συνεχίζεται)

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ (συνέχεια)

2011-02-08T12:34:00.000-08:00

"... Μόνο τό ἲδιο του τό ἒργο, γονιμοποιώντας τά λιγοστά πνεύματα πού εἶναι σέ θέση νά τό καταλάβουν, θά τά κάνει ν' ἁπλωθοῦν, νά πολλαπλασιαστοῦν. Εἶναι τά ἲδια τά κουαρτέτα τοῦ Μπετόβεν πού χρειάστηκαν πενήντα χρόνια γιά νά κάνουν νά γεννηθεῖ, γιά νά μεγαλώσουν τό κοινό τῶν κουαρτέτων τοῦ Μπετόβεν, πραγματοποιώντας ἒτσι ὃπως ὂλα τ΄ ἀριστουργήματα μιά πρόοδο, ἂν ὂχι στήν ἀξία τῶν καλλιτεχνῶν, τουλάχιστον στήν κοινωνία τοῦ πνεύματος, πού τήν ἀποτελοῦν σήμερα σέ μεγάλο ἀριθμό αὐτοί πού δέν ὑπῆρχαν ὃταν πρωτοφάνηκε τό ἀριστούργημα, δηλαδή ἂνθρωποι σέ θέση νά τό ἀγαπήσουν. Αὐτό πού ὀνομάζουμε διαιώνιση, εἶναι ἡ διαιώνιση τοῦ ἒργου. Πρέπει τό ἒργο νά δημιουργεί τό ἲδιο τή διαιώνιση του." (συνεχίζεται)

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ (ἀπόσπασμα ἀπό τόν Β΄ Τόμο)

2011-02-07T03:41:00.000-08:00

" Aὐτός ὁ χρόνος, ἂλλωστε, πού χρειάζεται ἓνα ἂτομο γιά νά εἰσχωρήσει σ ' ἓνα ἒργο κάπως βαθύ, δέν εἶναι παρά ἡ σύντμηση κι ἲσως τό σύμβολο ἀπ' αὐτά τά χρόνια, αὐτούς τούς αἰῶνες κάποτε, πού κυλοῦν πρίν νά μπορέσει τό κοινό ν' ἀγαπήσει ἓνα ἀριστούργημα πραγματικά καινούργιο. Κι ἒτσι, γιά νά μή νιώσει τήν ἀδιαφορία τοῦ πλήθους, μιά μεγαλοφυΐα ἀναλογίζεται ἲσως πώς, καθώς λείπει ἀπ' τούς σύγχρονους ἡ ἀπαραίτητη ἀπόσταση, τά ἒργα τά γραμμένα γιά τόν αὐριανό κόσμο θά ' πρεπε νά διαβάζονται μόνο ἀπ'αὐτόν, γιατί εἶναι σάν κάποιους πίνακες ζωγραφικῆς πού τούς κρίνεις ἂσχημα ἂν τούς κοιτάξεις ἀπό πολύ κοντά.... Ἂν τό ἒργο μιᾶς μεγαλοφυΐας δύσκολα προκαλεῖ ἀμέσως τόν θαυμασμό, εἶναι γιατί αὐτός πού τό 'γραψε ξεφεύγει ἀπ' τό συνηθισμένο μέτρο, εἶναι γιατί λίγοι τοῦ μοιάζουν...... (συνεχίζεται)

Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1821"

2011-02-03T13:46:00.001-08:00

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1821"

Εν αρχή ην η κ. Ρεπούση που προσπαθούσε να πείσει τα ελληνόπουλα ότι η Τουρκοκρατία ήταν μία ιδανική περίοδος για τους προγόνους μας. Στη συνέχεια ήλθε η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων που χρηματοδοτήθηκε από τον γνωστό χρηματιστή Τζορτζ Σόρος και κινείται στη ίδια γραμμή υπέρ των Οθωμανών.

του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ

Μετά ήλθε στην επικαιρότητα η άποψη ότι πριν από το 1821 δεν υπήρχε συγκροτημένη ελληνική εθνική συνείδηση, αλλά οι Ευρωπαίοι Διαφωτιστές μάς έμαθαν να λέμε ότι είμαστε Έλληνες. Όλα αυτά τα ιδεολογήματα συγκεντρώνονται σήμερα στη νέα τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ για το 1821. Δεν προσχωρώ σε συνωμοσιολογίες, αλλά πολλοί συμπατριώτες μας ευλόγως διερωτώνται αν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την εργώδη αυτή προσπάθεια να ξαναγραφεί ή μάλλον να σβηστεί οριστικά η Ελληνική Ιστορία. Αφήνω την απάντηση στον κάθε νουνεχή αναγνώστη και θα ασχοληθώ με την αμιγώς ιστορική πλευρά της υποθέσεως.

Ερώτημα πρώτον. Έχει δίκιο η άποψη που προβάλλεται στη σειρά του ΣΚΑΪ ότι η εθνική συνείδηση των Νεοελλήνων διαμορφώθηκε μόλις λίγα χρόνια πριν από το 1821; Φυσικά όχι. Εκατοντάδες μαρτυρίες Ελλήνων και ξένων, κληρικών και λαϊκών, περισσότερο ή λιγότερο μορφωμένων διαψεύδουν τους συντελεστές της σειράς. Ελληνικό έθνος με συνείδηση ενότητος υπάρχει από την Αρχαιότητα. Ήδη τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ηρόδοτος καταγράφει τα συνδετικά στοιχεία που ένωναν τις ελληνικές πόλεις κράτη: Η κοινή καταγωγή, η γλώσσα, η θρησκεία, τα ομότροπα ήθη. Συνεχίζεται αυτή η συνείδηση στην ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο, με αποκορύφωμα την απάντηση του Αυτοκράτορα της Νικαίας Ιωάννη Βατάτζη προς τον Πάπα Νικόλαο Θ΄ το 1250: Είμαστε το αρχαίο γένος των Ελλήνων, από το οποίο άνθισε η σοφία για όλον τον κόσμο. Συνεχίζεται με την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου όταν ονομάζει την Κωνσταντινούπολη «ελπίδα και χαρά πάντων των Ελλήνων».

Γύρω στο 1700 ο φλογερός ιεροκήρυκας Ηλίας Μηνιάτης παρακαλεί την Παναγία ως εξής: «Έως πότε το τρισάθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυποφέρτου δουλείας;». Οι όροι Ρωμηός, Γραικός και Έλλην χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα και με παρεμφερή σημασία. Χαρακτηριστικό είναι το ποίημα του Ματθαίου Επισκόπου Μυρέων, ο οποίος το 1619 θρηνεί για την Άλωση χρησιμοποιώντας για το έθνος μας και τα τρία αυτά ονόματα. Από το 1529 έως το 1821 το δημοφιλέστερο ανάγνωσμα του λαού μας ήταν η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» που θύμιζε την δόξα των αρχαίων προγόνων. Το 1708 ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος στο έργο του «Φιλοθέου Πάρεργα» γράφει ότι είμαστε το γένος των «άγαν Ελλήνων», δηλαδή καθαρόαιμοι Έλληνες. Και οι καραβοκύρηδες επί Τουρκοκρατίας τοποθετούσαν στα πλοία τους ως ακρόπρωρα τις μορφές των Αρχαίων Ελλήνων. Λαός, λοιπόν, και διανοούμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού.

Ερώτημα δεύτερο: Περνούσαν καλά οι Έλληνες επί Τουρκοκρατίας, με δικαιώματα και ελευθερίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ στις 25.1.2011; Ας αφήσουμε τις μαρτυρίες της εποχής εκείνης να απαντήσουν:

Στα μέσα του 17ου αιώνος ο Γάλλος Ιησουίτης Ρισάρ καταγράφει τις εντυπώσεις του από την υπόδουλη Ελλάδα: «Να σκεφθεί κανείς ότι ουδέποτε από την εποχή του Νέρωνος, του Δομητιανού και του Διοκλητιανού έχει υποστεί ο Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους από αυτούς που αντιμετωπίζει σήμερα η ανατολική Εκκλησία...». Τον 17ο αιώνα ο Μουσουλμάνος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή περιγράφει βιαίους εξισλαμισμούς και παιδομάζωμα στη Βέροια, στην Έδεσα και σε άλλες πόλεις. Το δημοτικό μας τραγούδι έχει καταγράψει τον θρήνο των μανάδων για τα παιδιά τους ως εξής: «Ανάθεμά σε Βασιλιά (σ.σ. Σουλτάνε) και τρισανάθεμά σε.... να μάσεις παιδομάζωμα , να κάνεις Γενιτσάρους... πέρσυ πήραν τον γιόκα μου φέτος τον αδελφό μου»! Περί το 1760 ο Ιωάννης Πρίγκος από το Πήλιο γράφει: «Τέτοιος βάρβαρος άδικος είναι ο Τούρκος». Στα τέλη του 18ου αιώνος ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταγράφει 87 από τα αναρίθμητα μαρτύρια Νεομαρτύρων, δηλαδή Χριστιανών που βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν λόγω της Χριστιανικής τους πίστης. Ο Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη, στα Απομνημονεύματά του μάς δίνει μαρτυρία κρυφού σχολειού που οργάνωναν οι ιερείς φοβούμενοι τους Τούρκους.

Ερώτημα τρίτο: Οι κλέφτες ήσαν εθνικοί αγωνιστές ή φυγόδικοι εγκληματίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ; Αν κάποιος Έλληνας έβλεπε τον Τούρκο να βιάζει την αδελφή του και επετέθη στον βιαστή, τότε ναι, ίσως κάποιοι από τους κλέφτες των βουνών να ήσαν φυγόδικοι. Αλλά από το άδικο δικαστήριο του κατακτητή. Σημαντική λεπτομέρεια, η οποία αποσιωπήθηκε. Όσο δε για την συνείδηση των ίδιων των κλεφτών, την εξηγεί ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο οποίος ανδρώθηκε μέσα στην κλεφτουριά. Λέγει, λοιπόν, στον Άγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον ότι οι κλέφτες και οι αρματολοί στα βουνά είναι η φρουρά του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η οποία συνεχίζει ακόμη να πολεμά.

Ερώτημα τέταρτο: Ήσαν μόνο οικονομικά τα αίτια της Ελληνικής Επαναστάσεως; Αυτή τη μονομερή ερμηνεία την καθιέρωσαν κάποτε οι Έλληνες μαρξιστές, αλλά οι ίδιοι την απέσυραν στο συνέδριο του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών το 1981. Όμως αξία έχει η άποψη των ίδιων των αγωνιστών: Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, διεκήρυξε ο Αλ. Υψηλάντης τον Φεβρουάριο του 1821. Αγωνιζόμαστε για τον Χριστό και τον Λεωνίδα, έγραφε η προκήρυξη του Αθανασίου Διάκου που δημοσιεύθηκε σε ιταλική εφημερίδα της Τεργέστης. Αυτά προς το παρόν.

ΑΝΤΙΒΑΡΟ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ

2011-01-29T13:56:00.000-08:00

"....Οἱ πλεξοῦδες τῆς Ζιλμπέρτ τίς στιγμές ἐκεῖνες ἄγγιζαν τό μάγουλο μου. Μοῡ φαίνονταν, μέ τή λεπτότητά τους τή χορταρένια, ταυτόχρονα φυσική καί ὑπερφυσική, καί τή δύναμή τους μιᾶς ἀνάγλυφης διακόσμησης, σάν ἓνα ἒργο τέχνης μοναδικό γιά τό ὁποῑο εἶχε χρησιμοποιηθεῑ πραγματική χλόη τοῡ Παραδείσου. Για ἓνα ἐλάχιστό τους κομμάτι ποιό οὐράνιο ἀπάνθισμα δέν θά ΄ δινα γιά πλαίσιο ; Καθώς ὃμως δέν ἒλπιζα ν΄ ἀποκτήσω ἓνα πραγματικό κομμάτι ἀπ΄τίς πλεξοῦδες της, πόσο θά ΄θελα νά μποροῦσα τουλάχιστον ν΄αποκτήσω τή φωτογραφία τους, πιό πολύτιμη κι ἀπ ΄τή φωτογραφία τῶν λουλουδιῶν πού σχεδίασε ὁ Ντά Βίτσι! .... "

( Έφηβικές σκέψεις)

Ἀπόσπασμα (σέ πολυτονικό, ἒτσι ἂλλωστε εἶναι γραμμένο τό βιβλίο, ἀλλά καί γιατί μοῦ ἀρέσει).

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ

2011-01-29T00:03:00.000-08:00

...όλα τα γεγονότα πού στή ζωή και στίς αντιφατικές της καταστάσεις έχουν σχέση με τόν έρωτα, είναι καλύτερα να μή γυρεύει κανείς να καταλάβει, αφού, σ'ό,τι τό αδυσώπητο αλλά και το ανέλπιστο έχουν, φαίνεται νά ορίζονται από νόμους μάλλον μαγικούς παρά ορθολογικούς. Όταν έναν πολυεκατομυριούχο, άνθρωπο μολοντούτο ευχάριστο, τον αποπέμπει μιά γυναίκα φτωχή κι όχι ελκυστική με τήν οποία συζούσε, κι αυτός καλεί στήν απελπισία του, γιά νά τόν βοηθήσουν, όλες τίς δυνάμεις τού πλούτου και χρησιμοποιεί όλες τίς επιρροές στόν κόσμο, δίχως νά κατορθώσει να ξαναγίνει δεκτός, είναι καλύτερα, μπροστά στό ακαταμάχητο πείσμα τής ερωμένης του, να υποθέσει πώς η Μοίρα θέλει νά τόν εξουθενώσει καί νά τόν κάνει νά πεθάνει καρδιακός, παρά να γυρέψει μιά λογική εξήγηση. Αυτά τά εμπόδια, ενάντια στά οποία έχουν νά παλέψουν οι εραστές καί πού η φαντασία τους ερεθισμένη από τόν πόνο γυρεύει μάταια νά μαντέψει, ενυπάρχουν συχνά σέ κάποια ιδιοτυπία τής γυναίκας πού δεν μπορούν νά ξαναφέρουν κοντά τους, στή βλακεία της, στήν επίδραση τήν οποίαν ασκούν απάνω της καί τούς φόβους πού τής έχουν υποβάλει πρόσωπα άγνωστα στόν εραστή, στό είδος τών απολαύσεων πού αποζητά στιγμιαία απ' τή ζωή, απολαύσεις τίς οποίες ούτε ο εραστής ούτε η περιουσία του μπορούν νά τής προσφέρουν. Πάντως ο εραστής δέν βρίσκεται σέ κατάλληλη θέση γιά νά ανακαλύψει τί είδος εμπόδια είναι πού η πονηριά τής γυναίκας τού κρύβει καί πού η προσωπική του κρίση, αλλοιωμένη από τόν έρωτα, τόν εμποδίζει νά εκτιμήσει μέ ακρίβεια. Μοιάζουν μ' αυτά τά οιδήματα πού τελικά ο γιατρός τά εξαφανίζει δίχως όμως νά γνωρίζει τήν προέλευσή τους. Έτσι καί τά εμπόδια παραμένουν γεμάτα μυστήριο αλλά είναι προσωρινά. Μόνον πού αντέχουν περισσότερο από τόν έρωτα. Καί καθώς ο έρωτας δέν είναι πάθος αφιλόκερδο, ο ερωτευμένος πού έπαψε πιά ν ' αγαπά δεν γυρεύει νά μάθει γιατί η φτωχή κι επιπόλαιη γυναίκα πού αγαπούσε, αρνήθηκε πεισματικά γιά χρόνια νά συνεχίσει νά τήν συντηρεί".....

Απόσπασμα από τό ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ, του ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ,

τόμος ΙΙ, (ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ).

Ο επισκέπτης του ονείρου

2011-01-16T23:39:00.000-08:00

Το τελευταίο βιβλίο της κας Τσαμαδού, "Ο επισκέπτης του ονείρου" (Ψυχογιός, 2010), παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τα προηγούμενα της έργα, που μου άρεσαν (ιδιαίτερα τα τρία πρώτα). Το ενδιαφέρον στοιχείο του τελευταίου αυτού βιβλίου, έγκειται στο τρόπο παρουσίασης της ιστορίας, που διεγείρει την περιέργεια του αναγνώστη, του εξάπτει τη φαντασία, έτσι ώστε να θέλει να δει τη συνέχεια και το τέλος της υπόθεσης, η οποία εκτυλίσσεται στη Πάτρα στη διάρκεια του μεσοπολέμου.

Η όλη ιστορία παρουσιάζεται μέσα από τις διηγήσεις - καταθέσεις ουσιαστικά - που γίνονται από τους "ανακρινόμενους" σε αστυνόμο, που διερευνά την δολοφονία ενός δ/ντή τράπεζας. Μέσα από αυτές τις καταθέσεις, περιγράφοται χαρακτήρες, κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις, θίγονται τα ήθη της εποχής και δίνονται και μερικά ιστορικά στοιχεία της περιόδου.

Μετά το θάνατο ενός σταφιδεμπόρου, παρουσιάζεται ένας νεαρός ξένος, με έγγραφα στοιχεία ότι είναι ο γιος του αποθανόντος. Ο νεαρός (που νεκραναστήθηκε, διότι τον θεωρούσαν νεκρό) κερδίζει τη συμπάθεια όλων, της θείας του μακαρίτη, της χήρας, των τριών θυγατέρων και της Σμυρνιάς υπηρέτριας - οικονόμου ουσιαστικά της οικογένειας. Η άφιξη του ξένου έχει αναστατώσει τη ζωή όλων.

- Η δολοφονία του τραπεζίτη, δίνει αφορμή, μέσω των καταθέσεων όλων, να αποκαλυφθούν σιγά-σιγά όλα τα κρυμένα μυστικά.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ?

2011-01-10T22:21:00.000-08:00

Αντιγράφω από το ΒΗΜΑ της Κυριακής (9 - 1ου - 2011)

1. Λευτέρης Παπαδόπουλος (Στιχουργός), για τους νέους στη σημερινή κατάσταση :

"Σήμερα οι νέοι μεγαλώνουν σε καλύτερες συνθήκες, μαθαίνουν περισσότερα γράμματα, δεν τους λείπει τίποτε. Αλλά νιώθουν ότι είναι σε ένα χάος. Οι αθλιότητες της πολιτικής μας μάς έχουν φέρει εδώ. Ζούμε μια τραγική κατάσταση, μέσα σε συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί από τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών, οι οποίοι μας έφθασαν εδώ. Έμαθαν τον κόσμο να κάνει κομπίνες για να γλυτώσει κάποια λεφτά και ο κόσμος συνήθισε. Γίναμε η χώρα με τους χειρότερους ανθρώπους. Το επίπεδο του λαού έπεσε πολύ χαμηλά. Ο κόσμος δεν είναι αυτός που ήταν, έγινε χειρότερος. Και αυτόν τον κόσμο, τον χειρότερο, τον εκμεταλλεύτηκαν οι πολιτικοί που τον δημιούργησαν. Και ο νέος βλέπει μπροστά του ένα χάος, φοβάται : τί θα κάνει, πώς θα ζήσει? Έπρεπε να έχουμε αντιδράσει πιο νωρίς"

2. Στέλιος Μάϊνας (ηθοποιός) σε ερώτηση τί τον εξοργίζει :

"Με εξοργίζουν οι πολιτικοί που πενήντα χρόνια έχτιζαν ένα πελατειακό κράτος και τώρα ανακάλυψαν ότι είναι διεφθαρμένο και θέλει γκρέμισμα. Με εξοργίζει η ανηθικότητα του ψηφοφόρου που μετακομίζει από στέγη σε στέγη σύμφωνα με το ποιος θα διορίσει το "δικό του" παιδί. Με εξοργίζουν οι σκαφάτοι και τζιπάτοι, που τα δικά τους χρήματα κοιμούνται ήσυχα και ασφαλή στις Ευρώπες ενώ οι δικές μας οικονομίες μιας ζωής κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή στην Ψωροκώσταινα, παλεύοντας μπας και τη σώσουνε και σωθούμε κι εμείς...Με εξοργίζει να βλέπω κορνιζαρισμένα και απαξιωμένα τα πτυχία και τα διδακτορικά των άνεργων παιδιών μας που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία. Με εξοργίζουν οι ανάγωγοι και οι αγενείς. Κυρίως όμως με εξοργίζει αυτό το χαρακτηριστικό μας, υπεύθυνο για τα επιτεύγματα αλλά και τις κακοδαιμονίες μας, που συνοψίζεται σε τρία μονάχα γράμματα : ΕΓΩ".

3. Γιώργος Αμυράς (Δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων) σε παρόμοια ερώτηση :

" Αγανακτώ με όσους οδηγούς περνάνε με κόκκινο φανάρι, οι οποίοι γίνονται όλο και περισσότεροι και επιθετικότεροι. Αγανακτώ με τη Δημοτική Αστυνομία η οποία μένει απαθής μπροστά στο παρεμπόριο, το οποίο έχει πνίξει την πόλη και τις μικρές οικονομικές εστίες της.... Αγανακτώ γιατί παρά τα τόσα σκάνδαλα δεν έχει μπει στη φυλακή ούτε ένας υπουργός ή διοικητής οργανισμού. Αγανακτώ με τις συμφωνίες "κυρίων" - τα καρτέλ - στις γαλακτοβιομηχανίες και στις εταιρείες πετρελαιοειδών. Αγανακτώ γιατί γνωρίζω όλο και περισσότερους νέους που δεν έχουν καν την ευκαιρία να γνωρίσουν τι θα πει εργασία..........."

Τα πιο πάνω, είναι μερικά από τα πολλά και διάφορα, τα οποία χαρακτηρίζουν την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2010-12-31T12:28:00.000-08:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, κυρίως όμως, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ, με ΥΓΕΙΑ!
ΥΓΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, ΨΥΧΙΚΗ και ΣΩΜΑΤΙΚΗ

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ/ΟΛΕΣ.....

Ας κοιτάξουμε με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ το ΜΕΛΛΟΝ, που φαίνεται πως θάναι ΔΥΣΚΟΛΟ.
ΟΜΩΣ ΑΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΘΕΤΙΚΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ...
ΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ και ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ....
τότε.... ΟΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ... τότε ΟΛΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ και ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.

ΚΙ ΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ

2010-12-17T08:02:00.000-08:00

Το βιβλίο που ... με ταλαιπώρησε κάπως για να το τελειώσω, έχει τίτλο "ΚΙ ΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ" (ΚΟΛΟΥΜ ΜΑΚΚΑΝ - ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ - 2010). Λέω πως με ταλαιπώρησε, γιατί δυσκολεύτηκα να περάσω τις πρώτες 100 - 150 σελίδες, δεν μου τραβούσε το ενδιαφέρον, δεν μου άρεσε. Από ένα σημείο και μετά, άρχισε να με "τραβά", και το συνέχισα με ενδιαφέρον, όχι πάρα πολύ μεγάλο, αλλά αρκετό ώστε να μην το αφήσω αδιάβαστο....

-- Η ιστορία ή μάλλον οι ιστορίες, διότι στο βιβλίο περιλαμβάνονται πολλές ιστορίες, ουσιαστικά εκθέτουν την αμερικανική κοινωνική ατμόσφαιρα (κυρίως της Ν. Υόρκης). Ο συγγραφέας, πήρε ως αφορμή το ριψοκίνδυνο - παράτολομο κατόρθωμα ενός σχοινοβάτη, να διασχίσει την απόσταση των περίπου 50 μέτρων των διδύμων πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, περπατώντας - πηδώντας - κάνοντας επίδειξη ακροβατικών ικανοτήτων, επάνω σε ένα ατσάλινο σύρμα που άπλωσε ανάμεσα στις δυο κορυφές των ( 110 ορόφων ) πύργων, έχοντας από κάτω το αβυσσαλαίο χάος (αυτό συνέβη πραγματικά στις 7 Αυγούστου του 1974, ο σχοινοβάτης λεγόταν Φιλίπ Πετί).

-- Με μια πρωτότυπη πλοκή και σύνδεση των διαφόρων ιστοριών, παρουσιάζεται ο αμερικάνικος (Νεοϋρκέζικος) τρόπος ζωής, την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ. Οι ιστορίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο, αφορούν :

- ένα κοσμοκαλόγερο, ο οποίος διαθέτει τον εαυτό του στο να βοηθά πόρνες του πεζοδρομίου, προσφέροντας τους το διαμέρισμα του για να χρησιμοποιούν τη τουαλέτα του και γενικα τις συντρέχει συνεχώς (χωρίς βεβαίως να είναι προστάτης ή μαστρωπός, κάθε άλλο!)

- τις πόρνες του πεζοδρομίου

- τις μητέρες νεκρών του πολέμου του Βιετνάμ

- ένα δικαστή, σύζυγο της μιας από τις μητέρες νεκρών

- προγραμματιστών υπολογιστών

που όλοι αυτοί είναι σαν να ακροβατούν στο σύρμα της ζωής και που όλοι με κάποιο τρόπο, στο βιβλίο, σχετίζονται λίγο με τον σχοινοβάτη που πέρασε από τον ένα πύργο στον άλλο.

---Το βιβλίο αυτό πήρε το ΕΘΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ Η.Π.Α. 2009, αλλά δεν ξέρω ... γιατί το πήρε! Δεν λέω πως δεν είναι "ένα καλό βιβλίο", αλλά φαντάζομαι πως μέσα στο 2009 θα κυκλοφόρησαν πολλά και πολύ καλύτερα βιβλία στις Η.Π.Α. Δεν μετάνοιωσα που το διάβασα, αλλά δεν θα το συνιστούσα σε φίλους ή φιλαναγνώστες να το πάρουν. Υπάρχουν πάρα πολλά και πολύ καλά βιβλία, που όσες ζωές και νάχαμε δεν θα προλαβαίναμε να διαβάσουμε.

ΧΙΟΝΙ ΣΤΗ ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ

2010-12-16T02:17:00.000-08:00

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΛΑΡΙΣΑ

2010-12-16T02:14:00.000-08:00

ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΧΙΟΝΟΠΤΩΣΗ/ΛΑΡΙΣΑ

2010-12-16T01:27:00.000-08:00

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

2010-12-03T04:05:00.000-08:00

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσο του νου.

Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση

μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού

θριάμβου, με πουλιά, με φως τ'ουρανού,

και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,

σε χώρες άγνωστες, της Δύσης, του Βορρά,

ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,

οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.

Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,

έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος

άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,

τα παντελόνια μας και, του πτερνιστήρος

το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.

Πηγαίνουμε - σημαίες στον άνεμο χτυπούν -

ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,

τις βίλες του Posilippο* θα ιδούμε,

Κύριε, Κύριε, και το τερέν του Παραδείσου

όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

* Το Posillipo είναι ένα προάστιο της Νάπολης. Το όνομα του προέρχεται από την ελληνική λέξη παυσίλυπον, που λογοτεχνικά σημαίνει "παύση του πόνου". Σήμερα στην τοποθεσία αυτή υπάρχουν σημαντικές βίλες, όπως αυτή του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας.

2010-11-25T13:04:00.000-08:00

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ (Τόμος Α΄)

2010-11-23T14:27:00.000-08:00

--"Πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, ο Ραιημόν Κενώ ζήτησε από συγγραφείς και κριτικούς έναν κατάλογο με τα εκατό αξιολογότερα βιβλία στην ιστορία της λογοτεχνίας. Οι απαντήσεις έφεραν πρώτη τη Βίβλο, δεύτερο το θέατρο του Σαίξπηρ, και τρίτο το Αναζητώντας το χαμένο χρόνο : ο Προυστ ανήκει πια στην ιστορία, αλλ ' είναι πολύ κοντά μας, πολύ ζωντανός."

- Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το 36 σελίδων ΕΠΙΜΕΤΡΟ στο τέλος του ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ, του Μαρσέλ Προυστ (Βιβλιοπωλείο Εστίας, Μετάφραση Παύλου Ζάννα, Επιμέλεια έκδοσης Παναγιώτης Πούλος - Δέκατη έκδοση, Σεπτέμβριος 2009 - σελίδες συνολικά του Α΄τόμου, μαζί με το Επίμετρο και τις σημειώσεις 443) που είναι γραμμένο (το επίμετρο) από το μεταφραστή του έργου, το Παύλο Ζάννα, όπου αναλύεται-ανατέμνεται στο μέτρο του δυνατού, αυτό το έργο του Προυστ, επεξηγώντας - αποσαφηνίζοντας τόσα πολλά, που νομίζω καλύπτεται και ο πιο απαιτητικός αναγνώστης.

-- "Ο μυθιστοριογράφος μιας ποιητικής εμπειρίας" (όπως χαρακτηρίζεται κάπου στο Επίμετρο ο Προυστ), διεισδύει στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου, αναλύει τα πάθη, το συναίσθημα της ζήλιας και, όπως ένας ιατροδικαστής ανατέμνει ένα σώμα για να βρει την αιτία του θανάτου, ο Προυστ ψάχνει κάθε γωνιά των συναισθηματικών μεταπτώσεων, όχι μόνο του αφηγητού της ιστορίας, αλλά και όλων των ηρώων του πολυπρόσωπου έργου του. Μεταξύ άλλων, καυτηριάζει την υποκρισία που εκδηλώνεται στις κοινωνικές συναναστροφές στα διάφορα σαλόνια των ευγενών της εποχής (αλλά που δεν διαφέρουν και πολύ, καθόλου θάλεγα, από αυτές της εποχής μας, στα αντίστοιχα σαλόνια.

-- Όμως όλα τα ανωτέρω και άλλα πολλά, δεν θα είχαν τίποτα το ιδιαίτερο (πολλοί άλλοι το έχουν κάνει και το κάνουν), αν δεν γράφονταν με τον μοναδικό τρόπο - ύφος του Προυστ. Η λεπτομερέστατη περιγραφή για ανθρώπους και φύση, δημιουργεί εικόνες που είναι πραγματικά σαν τεράστιοι ζωγραφικοί πίνακες! Ο αναγνώστης διαβάζοντας, άλλοτε αισθάνεται ότι "μελετά" πίνακες ζωγραφικής, άλλοτε αισθάνεται πως βρίσκεται στο κέντρο των δρώμενων. Οι μακροσκελείς φράσεις, μπορεί μερικές φορές να κουράζουν, αλλά αν έχει υπομονή ο αναγνώστης και διαβάσει 2 ή και 3 φορές τη φράση ή τη παράγραφο ή (ακόμη) και ολόκληρη τη σελίδα, θα νιώσει μαγεμένος (!) όταν "προσλάβει" όλο το νόημα των "εικόνων". Οι συνεχείς μεταφορές, παρομοιώσεις, αλληγορίες καθώς και ο ατίμητος πλούτος του λεξιλογίου, καθιστούν το έργο αυτό, δικαίως, ως ένα από τα σπουδαιότερα συγγράμματα.

-- Ο πρώτος αυτός τόμος τιτλοφορείται : Από τη μεριά του Σουάν και αποτελείται από 3 μέρη. Το α΄έχει τίτλο : Το Κομπραί, το β΄ Ένας έρωτας του Σουάν και το γ΄το Όνομα τόπων: το όνομα.

-- Η υπόθεση δεν έχει σημασία, δεν είναι ούτε πολύπλοκη, ούτε συναρπαστική. Δεν θα αναφερθώ καθόλου σε αυτή. Θα αναφέρω όμως μερικά αποσπάσματα από το Επίμετρο, τα οποία δίνουν πληρέστερη εικόνα του περιεχομένου του βιβλίου.

--" Τί μας λέει αυτό το βιβλίο? Ο Γκαετάν Πικόν το διατυπώνει, νομίζω, με σαφήνεια:<<Ιστορία μιας ζωής, το Αναζητώντας το χαμένο χρόνο είναι η ιστορία ενός βιβλίου. Βλέπουμε κάποιον - τον ήρωα- να προχωράει στην ύπαρξη, αναζητώντας αυτό που ανήκει της ύπαρξης : μια ευτυχία, το Υπέρτατο Αγαθό [...]. Ταυτόχρονα βλέπουμε τον ήρωα - που είναι ο αφηγητής - να γυρεύει το θέμα ενός βιβλίου που θέλει να γράψει. Το θέμα αυτό ανακαλύπτεται στο τέλος του έργου : τη στιγμή που σταματά η αφήγηση της ζωής. Όταν η δεύτερη κίνηση (αυτή που προσανατολίζεται στην αναζήτηση του έργου) δέχεται το αντικείμενο της, αναιρεί την πρώτη κίνηση (την αναζήτηση ενός αγαθού της ζωής), ή μάλλον αντιστρέφει το νόημα της : από προοδευτική η κίνηση γίνεται αναδρομική - όχι πια η αναζήτηση μιας μελλοντικής βίωσης, αλλά αναζήτηση του βιωμένου , και τότε ταυτίζεται με τη δημιουργία του βιβλίου......

.... Γιατί θέμα του βιβλίου είναι ακριβώς η ζωή, αλλά η ζωή η σταματημένη, που ανακαλείται σαν στο κατώφλι του θανάτου>>

" Ο Προυστ γράφει ένα βιβλίο με κύριο πρόσωπο έναν αφηγητή (τον Μαρσέλ) που προσπαθεί να γράψει ένα βιβλίο. Η βασική αυτή διάκριση ανάμεσα στον Μαρσέλ και τον Προυστ πρέπει να διατηρηθεί.... ..... ο Προυστ αρχίζει να γράφει ένα βιβλίο, στο οποίο ο Μαρσέλ αρχίζει να γράφει ένα βιβλίο με τις λέξεις <<Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς>> (εγώ ο Μαρσέλ). Το βιβλίο είναι φτιαγμένο από αναμνήσεις και σκέψεις, και γι' αυτό το λόγο με την πρόοδο του έργου, καθώς προχωράει ο χρόνος της αφήγησης (το παρελθόν), προχωράει και ο χρόνος (το παρόν), στο οποίο βρίσκεται ο αφηγητής για να θυμηθεί το παρελθόν του ........ "

"Το βιβλίο αυτό, στο οποίο παίζουν τόσο ρόλο τ' αντιφεγγίσματα, η κάθε αντανάκλαση, το παιχνίδι της σκιάς με το φως, είναι ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ, όπου αναγνωρίζω τον εαυτό μου, κι όπου ο εαυτός μου πολλαπλασιάζεται στο άπειρο".

" Η αξία του εξωτερικού κόσμου είναι σχετική. Τον έρωτα, αυτό που τον ορίζει είναι η αυταπάτη, η γυναίκα που ερωτευόμαστε ενσαρκώνει τις αυταπάτες μας τη στιγμή ακριβώς που η ψυχική μας τάση τείνει σ ' αυτές. Γιατί όλα κινούνται, μετακινούνται, αλλάζουν και μένει μόνο η - μεταβλητή επίσης - υποκειμενική μας αντίληψη".

" Η σημασία των έργων τέχνης στο Αναζητώντας είναι τεράστια : έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, αρχιτεκτονικής, μουσικές συνθέσεις κι έργα λογοτεχνικά αναφέρονται κάθε τόσο, σχηματίζοντας το πλέγμα ενός άλλου κόσμου σε σχέση με τον οποίο μπορεί να ερμηνευτεί ο δικός μας. Γιατί ο δικός μας κόσμος είναι περαστικός και μεταβλητός, ο άλλος σταθερός και αναλλοίωτος".

- Το Επίμετρο δικρίνεται σε μέρη, που παρ' όλο που έχουν επικεφαλίδα, συνδεόνται ανάμεσα τους άμεσα, χωρίς αλλαγή ούτε παραγράφου. Τα μέρη αυτά είναι : Η ΖΩΗ, Ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ, Η ΤΕΧΝΗ, Ο ΧΡΟΝΟΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Νομίζω πως με όσα αναφέρονται πιο πάνω, που είναι μόνο λίγα στοιχεία, δίνεται μια εικόνα γι ' αυτό τον Α΄ τόμο του Αναζητώντας, για το οποίο έργο (το συνολικό) έχουν γραφεί σελίδες επί σελίδων, από ειδικούς κριτικούς και λογοτέχνες, που τα εδώ αναφερόμενα μόνο ως (μικρότερη και από) σταγόνα στον ωκεανό μπορούν να παρομοιασθούν.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ/ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

2010-11-18T22:04:00.000-08:00

"....Μπροστά στο παράθυρο, το μπαλκόνι ήταν γκριζωπό. Ξαφνικά, πάνω στη μελαγχολική πέτρα δεν έβλεπα ένα χρώμα λιγότερο μουντό, αλλά ένιωθα μια προσπάθεια για να γίνει το χρώμα λιγότερο μουντό, τον παλμό μιας δισταχτικής αχτίδας που θά' θελε να λευτερώσει το φως της. Μια στιγμή αργότερα, το μπαλκόνι ήταν χλωμό και γυαλιστερό σαν πρωϊνό νερό, κι είχαν έρθει να σταθούν επάνω του χίλιες ανταύγειες απ' το σιδερένιο του κιγκλίδωμα. Μια πνοή ανέμου τις σκόρπιζε, η πέτρα γινόταν πάλι σκοτεινή, αλλά, σαν νά 'ταν εξοικειωμένες, οι ανταύγειες γύριζαν πάλι. Εκείνη ξανάρχιζε ανεπαίσθητα ν 'ασπρίζει και μ' ένα απ' αυτά τα κρατημένα κρεσέντο, σαν εκείνα που, στη μουσική, στο τέλος μια Εισαγωγής οδηγούν μια μόνο νότα ως το ανώτατο φορτίσιμο, κάνοντας τη να περάσει γοργά απ' όλες τις ενδιάμεσα διαβαθμίσεις, την έβλεπα να φτάνει στο αναλλοίωτο και σταθερό χρυσάφι πού 'χουν οι καλές μέρες, πάνω στο οποίο η καθαρή σκιά από την ξυλόγλυπτη κουπαστή του κιγκλιδώματος ξεχώριζε μαύρη σαν ιδιόμορφη βλάστηση, με μια λεπτότητα στη διαγραφή και της παραμικρότερης λεπτομέρειας, που ήταν σαν να πρόδιδε μιαν επίμονη ευσυνειδησία, μιαν ικανοποίηση καλλιτέχνη, και με τρόπο τόσο ανάγλυφο, τόσο βελούδινο στην ανάπαυση των σκοτεινών κι ευτυχισμένων αυτών όγκων, ώστε πραγματικά οι πλατιές και πολύφυλλες ανταύγειες, που ακουμπούσαν πάνω σ 'αυτή τη λίμνη από ήλιο, θά 'λεγες ότι αποτελούσαν μιαν εγγύηση γαλήνης κι ευτυχίας. ......"

Duo MainTenanT - Benissimo

2010-11-18T08:47:00.000-08:00

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ / ΠΡΟΥΣΤ

2010-11-16T11:48:00.000-08:00

Απόσπασμα από το ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ του Μαρσελ Προυστ (σε μετάφραση Παύλου Ζάννα/1ος τόμος/Βιβλιοπωλείο της Εστίας).

-(αναφέρεται σε μια μικρή μουσική φράση, που αρέσει υπερβολικά στον ήρωα και η οποία του θυμίζει εντονότερα την αγαπημένη του)

...."Υπάρχουν στο βιολί - όταν δεν βλέπεις το όργανο και δεν συνδυάζεις ό,τι ακούς με την εικόνα του, που αλλοιώνει τον ήχο - τόνοι που είναι τόσο κοινοί μ'ορισμένες φωνές κοντράλτο, ώστε έχεις την εντύπωση πως μια τραγουδίστρια έχει προστεθεί στη συναυλία. Σηκώνεις τα μάτια και δεν βλέπεις παρά τα όργανα, πολύτιμα σαν κινέζικα κουτιά, αλλά για λίγο ξεγελιέσαι ακόμα απ' την πλανερή φωνή της σειρήνας. Άλλοτε νομίζεις πως ακούς ένα φυλακισμένο στοιχειό, που αγωνίζεται στο βάθος του σοφού κουτιού, μαγεμένο και τρεμάμενο, σαν τον διάβολο κοντά στο λιβάνι. Άλλοτε πάλι βρίσκεται στον αέρα, σαν ένα ον υπερφυσικό και αγνό, που περνά ξετυλίγοντας το αόρατο του μήνυμα.

Ήταν σαν οι εκτελεστές να παίζανε πολύ λιγότερο τη μικρή φράση, παρά να εκτελούσαν τις τελετουργίες που απαιτούσε η ίδια για να εμφανιστεί, και σαν να προχωρούσαν στ' απαραίτητα ξόρκια, για να εξασφαλίσουν και να παρατείνουν για λίγα λεπτά το θαύμα της επίκλησης της, κι έτσι ο Σουάν, που δεν μπορούσε να τη δει, γιατί ήταν σαν να ανήκε σ' ένα κόσμο υπεριώδη, και που ένιωθε την παρουσία της σαν νά' ταν μια θεά προστάτιδα κι έμπιστη της αγάπης του, που για να τον πλησιάσει μέσα στο πλήθος και να τον πάρει απόμερα να του μιλήσει, είχε φορέσει την αμφίεση της ηχητικής αυτής εμφάνισης. Κι όσο περνούσε, ελαφριά, καθησυχαστική και ψιθυριστή σαν άρωμα, λέγοντας του αυτό που είχε να του πει κι εκείνος μελετούσε την κάθε της λέξη, που με θλίψη έβλεπε να χάνεται τόσο γρήγορα, έκανε αθέλητα με τα χείλη του την κίνηση που θά ' κανε για να φιλήσει στο πέρασμα του το αρμονικό και φευγαλέο σώμα......."

Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ...

2010-11-11T11:34:00.000-08:00

"Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ", είναι ο τίτλος του βιβλίου της Yoko Ogawa (εκδόσεις ΑΓΡΑ, μετάφραση : Παναγιώτη Ευαγγελίδη), που τελείωσα χθες βράδυ. Η δική μου σχέση με τα μαθηματικά, δεν είναι και .... από τις καλύτερες. Όμως, μέσα από το βιβλίο αυτό, τα ... συμπάθησα! Ένα ευχάριστο βιβλίο, που διαβάζεται άνετα, με κεντρικό θέμα την προσωρινή μνήμη ή ... αμνησία ενός καθηγητή μαθηματικών. Μετά από ένα ατύχημα η μνήμη του καθηγητή σταμάτησε σε μια συγκεκριμένη χρονιά (1975). Από εκεί και πέρα, ο,τιδήποτε του συμβαίνει, "χάνεται" από τη μνήμη του μετά από 80 λεπτά! Η μνήμη του διαρκεί μόνο 80 λεπτά! Για να μπορεί να επικοινωνεί, έστω και περιορισμένα, γράφει σημειώματα τα οποία καρφιτσώνει πάνω στα ρούχα του έτσι ώστε να έχει κάποια συνέχεια στα καθημερινά δρώμενα. Όπως π.χ. "Νέα οικιακή βοηθός" για να ξέρει ποια του κτύπησε τη πόρτα. Η πρώτη ερώτηση που της κάνει είναι : 'Τί νούμερο παπούτσια φοράτε". Τα μαθηματικά και οι αριθμοί είναι Η ΖΩΗ του. Στους αριθμούς βρίσκει πολύ μεγάλη γοητεία. Μιιλάει για αυτούς με ... λατρεία. Βρίσκει σ ' αυτούς μια ομορφιά που την παρομοιάζει με αυτή των ... άστρων! Λύει συνεχώς προβλήματα που δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και από τις λύσεις αυτές κερδίζει κάποια χρήματα με τα οποία συντηρείται. Για να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καθημερινές ανάγκες, όπως διατροφής και καθαριότητας, υπάρχει μια οικονόμος - οικιακή βοηθός, που στέλλεται από ειδικό γραφείο. Όμως, σε λίγες μέρες μετά που αναλαμβάνει υπηρεσία, η οικονόμος αποχωρεί, μη αντέχοντας την αμνησία του καθηγητή. Μέχρι που μία από αυτές, συμπαθεί ιδιαίτερα τον καθηγητή και τα μαθηματικά που της εξηγεί, και μαζί με το γιο της (μαθητή δημοτικού και λάτρη του Μπέϊζ Μπολ, στον οποίο ο καθηγητής έδωσε το όνομα Ρούτ = root, επειδή το κεφάλι του θύμιζε την τετραγωνική ρίζα) βρίσκει τον τρόπο να επικοινωνούν με αυτόν και γίνονται ουσιαστικά η οικογένεια του καθηγητή! Αυτή είναι και η αφηγήτρια της ιστορίας. Χωρίς η ίδια να έχει ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών, γοητεύεται από το τρόπο που τα βλέπει ο καθηγητής, ο οποίος της εξηγεί αρκετά, ώστε να γίνει και αυτή μια θαυμάστρια των αριθμών. Στο βιβλίο αναφέρονται αρκετοί όροι (πρώτοι αριθμοί, δίδυμοι πρώτοι αριθμοί, τέλειοι αριθμοί) όπως και τύποι (4n+1 ή 4n-1, σ'αυτούς ανήκουν όλοι οι φυσικοί αριθμοί, είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο. Π.χ. αν πάρουμε το 13 : είναι 4x3+1, εάν πάρουμε το 19 είναι 4x5-1). Παρόλο που το βιβλίο αναφέρεται πολύ σε αριθμούς και μαθηματικά, νομίζω πως θα αρέσει και σε εκείνους που δεν τα ... συμπαθούν. Γιατί, πέρα από τα μαθηματικά είναι μια ωραία ιστορία γεμάτη με τρυφερά συναισθήματα αγάπης και συντροφικότητας.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ....

2010-11-07T03:53:00.000-08:00

Για να ... γελάμε και λίγο (ή να ... κλαίμε... , αυτό εξαρτάται από ποια γωνία θα το βλέπουμε), σκέφτηκα να γράφω (κι αν το κάνουν κι άλλοι, θα είναι ακόμα καλύτερα), τα διάφορα μαργαριτάρια των (τηλεοπτικών) δημοσιογράφων. Άκουσα χθες το εξής : " Συνέβη το εξής καταπληκτικό....συμβάν".

(Για φανταστείτε.... να μη συνέβαινε το ... συμβάν)

ΠΡΟΥΣΤ/ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

2010-11-05T22:33:00.000-07:00

".....Σε λίγο τα νερά της Βιβόν γεμίζουν νερόφυτα. Είναι στην αρχή μοναχικά όπως κάποιο νούφαρο στο οποίο το ρεύμα, που στη μέση του είχε κακότυχα στηθεί, άφηνε τόσο λίγη ανάπαυση ώστε, σαν μηχανοκίνητο πορθμείο, μόλις άγγιζε μιάν όχθη, αμέσως γύριζε πίσω στην άλλη απ'όπου είχε έρθει, ξανακάνοντας αιώνια αυτό το πήγαινε - έλα. Σπρωγμένος κατά την όχθη, ο μίσχος του ξετυλιγόταν, μάκραινε, τανύζονταν, έφτανε στο τελευταίο του όριο, ως το χείλος, όπου το ρεύμα τον ξανάπαιρνε, το πράσινο σχοινί αναδιπλωνόταν και ξανάφερνε το καημένο το φυτό σ' αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε δικαιολογημένα σημείο εκκίνησης, αφού δεν έμενε εκεί ούτε στιγμή, αλλά ξεκινούσε πάλι για να επαναλάβει την ίδια μανούβρα. Το ξανάβρισκα σε κάθε περίπατο, πάντα στην ίδια κατάσταση και σ' έκανε να συλλογιέσαι ορισμένους νευρασθενικούς, που μας προσφέρουν αναλλοίωτο ατο πέρασμα των χρόνων το θέαμα από τις παράξενες συνήθειες τους, που όλο πιστεύουν πως είναι έτοιμοι να τις αποτινάξουν και που πάντα τις διατηρούν. Μπλεγμένες στα γρανάζια της δυσφορίας και της μονομανίας τους, οι προσπάθειες που άδικα καταβάλλουν για να ξεφύγουν, εξασφαλίζουν, αντίθετα, τη λειτουργία και βάζουν σε κίνηση τον παράδοξο, αναπόδραστο και θανάσιμο τρόπο της ζωής τους. Τέτοιο ήταν το νούφαρο, σαν κάποιον από τους δυστυχισμένους εκείνους, με το αλλόκοτο μαρτύριο, που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα σ' όλη την αιωνιότητα και προκαλούσε την περιέργεια του Δάντη, και για το οποίο θα μπορούσε να του διηγηθεί περισσότερες λεπτομέρειες και την αιτία ο ίδιος ο βασανιζόμενος, αν ο Βιργίλιος, φεύγοντας με μεγάλα βήματα, δεν τον υποχρέωνε να τον προφτάσει βιαστικά, όπως εγώ έτρεχα να προλάβω τους γονείς μου......."

4o ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ/ΠΡΟΥΣΤ

2010-11-02T23:05:00.000-07:00

"...Όταν φτάναμε στα χωράφια, δεν τα εγκαταλείπαμε σ' όλο τον υπόλοιπο περίπατό μας απ' τη μεριά της Μεζεγκλιζ. Τα διέσχιζε συνεχώς, σαν αθέατος στρατοκόπος, ο άνεμος, που ήταν για μένα το ιδιαίτερο στοιχειό του Κομπραί. Κάθε χρόνο, τη μέρα της άφιξης μας, για να νιώσω πως βρισκόμουν πραγματικά στο Κομπραί, ανέβαινα και τον ξανάβρισκα να τρέχει στις αυλακιές κάνοντας με να τον κυνηγώ. Είχες τον άνεμο πάντα στο πλευρό σου στη μεριά της Μεζεγκλίζ, σ' αυτήν την κυρτή πεδιάδα, όπου λεύγες πολλές ολόγυρα δεν συναντούσες υψώματα. Ήξερα πως η δεσποινίδα Σουάν πήγαινε συχνά στο Λαόν για λίγες μέρες και, μόλο που ήταν μακρυά, καθώς η έλλειψη κάθε εμποδίου μίκραινε την απόσταση, όταν, τα ζεστά απογεύματα, έβλεπα τον ίδιο αέρα που ερχόταν από την άκρη του ορίζοντα να λυγίζει τα πιο μακρινά στάχυα, ν' απλώνεται σαν κυματισμός πάνω σ' όλη την απέραντη έκταση και να έρχεται να πλαγιάσει, μουρμουρίζοντας και χλιαρός, ανάμεσα στο βίκο και το τριφύλλι, στα πόδια μου, είχα την εντύπωση πως η πεδιάδα αυτή, κοινή στους δυό μας, ήταν σαν να μας έφερνε κοντά, σαν να μας ένωνε, σκεφτόμουν πως αυτός ο αέρας είχε περάσει από κοντά της, πως κάποιο δικό της μήνυμα μου ψιθύριζε, χωρίς να μπορώ να το καταλάβω, και στο πέρασμα του τον φιλούσα. ........"

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ο/ΠΡΟΥΣΤ

2010-11-01T05:17:00.000-07:00

".... όπου διψάς για κάτι το διαφορετικό από αυτό που υπάρχει, κι όπου αυτοί, που η έλλειψη ενεργητικότητας η φαντασίας τους εμποδίζει να βρουν μέσα τους ένα στοιχείο ανανέωσης, ζητούν απ' την ώρα που πλησιάζει, απ' τον ταχυδρόμο που χτυπάει την πόρτα, να τους φέρει κάτι καινούριο, έστω και το χειρότερο, μια συγκίνηση, έναν πόνο. Όπου η ευαισθησία, που η ευτυχία την έκανε να σωπάσει σαν άρπα παραμελημένη, ζητάει ν' αντηχήσει κάτω από ένα χέρι, έστω και βάναυσο, έστω κι αν έμελλε να τσακιστεί. Όπου η θέληση, που τόσο δύσκολα κατέκτησε το δικαίωμα να δοθεί ανεμπόδιστα στις επιθυμίες της, στις φροντίδες της, θά' θελε να εγκαταλειφθεί ολότελα στην εξουσία αναπόδραστων γεγονότων, έστω κι αν θάταν σκληρά. ....."

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ο/ΠΡΟΥΣΤ

2010-10-29T22:02:00.000-07:00

".... Μέσα στην εκκλησία, την τόσο ιερή, αλλ' όπου είχαμε το δικαίωμα να μπούμε, οι ασπραγκαθιές δεν ήταν μόνο τοποθετημένες πάνω στην ίδια την Αγία Τράπεζα, αξεχώριστες απ' τα μυστήρια στην τελετή των οποίων συμμετείχαν, αλλά και γλιστρούσαν τα κλαριά τους, δεμένα στη σειρά το ένα με τ' άλλο, ανάμεσα στα μανουάλια και στα ιερά σκεύη, σε μια γιορταστική διακόσμιση που τη στόλιζαν ακόμα περισσότερο, τα στεφάνια των φύλλων τους με πάνω τους απλωμένα, σαν σε μακρύ νυφικό, άφθονα μπουκετάκια από βλαστάρια μιας λαμπρής λευκότητας. Αλλά, χωρίς να τολμώ να τα κοιτάξω παρά μόνο στα κλεφτά, ένιωθα πως τα μεγαλόπρεπα αυτά στολίσματα ήταν ζωντανά και πως ήταν η ίδια η φύση που, ψαλιδίζοντας έτσι τα φύλλα, προσθέτοντας το τελικό στολίδι με τ' άσπρα αυτά βλαστάρια, είχα κάνει τούτη τη διακόσμηση αντάξια για κάτι που ήταν μαζί λαϊκό πανηγύρι και μυστική τελετή. Λίγο ψηλότερα μπουμπούκιαζαν εδώ κι εκεί οι κάλυκές τους με μια χάρη τόσο φυσική, κρατώντας τόσο ανέμελα, σαν τελευταίο κι αέρινο στολίδι, τη δέσμη από λεπτούς στήμονες σαν αραχνοϋφαντες κλωστές, που τους σκέπαζαν θαμπά όλους, ώστε, παρακολουθώντας, πασχίζοντας να μιμηθώ μέσα μου την κίνηση της τέλειας άνθησης τους, τη φανταζόμουν σαν νά' ταν το απερίσκεπτο και γοργό τίναγμα του κεφαλιού μιας ολόλευκης κοπέλας, μ' ένα βλέμμα φιλάρεσκο, με τις κόρες των ματιών λιγοστεμένες, αφηρημένης και ζωηρής. ...."

Απόσπασμα

2010-10-28T11:55:00.000-07:00

-"...... Όλα όμως τα συναισθήματα που μας κάνουν να νιώθουμε τη χαρά ή τη δυστυχία ενός πραγματικού προσώπου δεν πραγματοποιούνται εντός μας παρά μόνο μέσα από μιάν εικόνα αυτής της χαράς ή αυτής της δυστυχίας. Η επινοητικότητα του πρώτου μυθιστοριογράφου στάθηκε ότι κατάλαβε πως στο μηχανισμό των συναισθημάτων μας, αφού η εικόνα είναι το μόνο ουσιαστικό στοιχείο, η απλοποίηση που θα πήγαινε να καταργήσει καθαρά και ξάστερα τα πραγματικά πρόσωπα θα ήταν μια αποφασιστική τελειοποίηση. Έναν πραγματικό άνθρωπο, όσο βαθιά κι αν τον συμπαθούμε, τον βλέπουμε ως ένα μεγάλο βαθμό με τις αισθήσεις μας, παραμένει δηλαδή για μας αδιαπέραστος, προσφέρει ένα νεκρό βάρος που η ευαισθησία μας δεν μπορεί να το σηκώσει. Αν του τύχει κάποιο κακό, μόνο σ'ένα ελάχιστο τμήμα της συνολικής ιδέας που έχουμε γι' αυτόν θα μπορούσαμε να συγκινηθούμε. Κι ακόμα περισσότερο, μόνο σ' ένα τμήμα της συνολικής ιδέας που έχει για τον εαυτό του θα μπορέσει κι ο ίδιος να συγκινηθεί. Εύρημα του μυθιστοριογράφου ήταν η σκέψη ν' αντικαταστήσει αυτά τα απροσπέλαστα στην ψυχή τμήματα με ίσο αριθμό από άϋλα τμήματα, που η ψυχή μας δηλαδή μπορεί να τα αφομοιώσει. Τί σημασία έχει τότε αν οι πράξεις, οι συγκινήσεις αυτών των πλασμάτων, που ανήκουν σ' ένα καινούριο είδος, μας φαίνονται αληθινές, αφού τις κάνουμε δικές μας, αφού γεννιούνται μέσα μας, αφού κρατούν κάτω από την εξουσία τους το ρυθμό της αναπνοής μας και την ένταση της ματιάς μας, ενώ γυρίζουμε εναγώνια τις σελίδες του βιβλίου? Κι άπό τη στιγμή που ο μυθιστοριογράφος μας έβαλε σ' αυτή την κατάσταση - όπου, καθώς συμβαίνει σ'όλες τις καθαρές εσωτερικές καταστάσεις, κάθε συγκίνηση δεκαπλασιάζεται, όπου το βιβλίο του θα μας αναστατώνει το όνειρο, αλλ' ένα όνειρο πιο καθαρό απ' αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και που η ανάμνηση του θα διαρκέσει περισσότερο - τότε κάνει να ξεσπάσουν μέσα μας σε μιαν ώρα όλες οι εφικτές ευτυχίες και δυστυχίες που στη ζωή θα χρειαζόμαστε χρόνια για να γνωρίσουμε μερικές τους, και που οι πιο έντονες δεν θα μας αποκαλυφθούν ποτέ, γιατί ο αργός ρυθμός της γένεσης τους μας αφαιρεί τη δυνατότητα να τις συλλάβουμε (έτσι αλλάζει κι η καρδιά μας στη ζωή, κι αυτός είναι ο χειρότερος πόνος, τον γνωρίζουμε όμως μόνο μέσα απ' την ανάγνωση, με τη φαντασία : αλλάζει με τον τρόπο που πραγματοποιούνται ορισμένα φαινόμενα της φύσης, τόσο αργά, ώστε άν μπορούμε να διαπιστώσουμε διαδοχικά την καθεμιά απ' τις διαφορετικές τους καταστάσεις, αντίθετα, στερούμαστε την ίδια την αίσθηση της αλλαγής)."

Κρίμα, που δεν έχω (και) το πολυτονικό σύστημα, για να γράψω το κείμενο όπως ακριβώς είναι στο βιβλίο, στο ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ (Μαρσέλ Προυστ, από τη μεριά του Σουάν, μετάφραση Παύλος Ζάννας, βιβλιοπωλείο ΕΣΤΙΑΣ).

- Γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση?

- Σκέφτηκα πως : 1ον Θα αργήσω πολύ για να ολοκληρώσω το διάβασμα (μελέτη) αυτού του 7τομου έργου του Προυστ, για να γράψω σχετικά, 2ον Θα μου είναι πολύ δύσκολο/αδύνατο να μπορέσω για ένα τόσο μεγάλο έργο, να κάνω ολοκληρωμένη παρουσίαση (άλλωστε δεν έχω τέτοιες ικανότητες)

- ΄Ετσι, αποφάσισα να αναρτώ αποσπάσματα, έτσι ώστε, όσοι τύχει να δουν αυτή/αυτές τις αναρτήσεις και δεν έχουν υπόψη τους το περιεχόμενο του έργου αυτού, να σχηματίσουν μια ιδέα.

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

2010-10-22T04:35:00.000-07:00

Η ΑΓΑΠΗ μακροθυμεί, χρηστεύεται.
Η ΑΓΑΠΗ ού ζηλεί, ού περπερεύεται.
Ού φυσιούται, ούκ ασχημονεί.
Ού ζητεί τα εαυτής, ού παροξύνεται.
Ού λογίζεται το κακόν.
Ού χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία.
Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η ΑΓΑΠΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΚΠΙΠΤΕΙ !

(Απόστολος Παύλος)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ

2010-10-03T03:45:00.000-07:00

Το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο (Λόρενς Ντάριελ, Μεταίχμιο, μετάφραση: Μαριάννα Παπουτσοπούλου), ένα βιβλίο 997 σελίδων (!), ένα βιβλίο που αποτελείται από ... 4 βιβλία αλληλένδετα, διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση και μια απολαυστική πραγματικά αίσθηση πως δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα, αλλά η αφήγηση μιας αληθινής ιστορίας. Μιας ιστορίας, που παρουσιάζεται με 4 διαφορετικούς τρόπους, από 4 διαφορετικές οπτικές γωνίες. Αλλά η μεγάλη απόλαυση στον αναγνώστη προέρχεται - προκαλείται - πηγάζει, από τους στοχασμούς, τους προβληματισμούς, τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις, τους συμβολισμούς και το λεπτό χιούμορ, τη σατιρική καυτηρίαση υποκρισιών, την λεπτομερή (αλλά καθόλου κουραστική) περιγραφή τοποθεσιών, περιγραφή (κυρίως) της Αλεξάνδρειας, περιγραφή της κοινωνικοπολιτικοοικονομικής, προπολεμικής και πολεμικής ατμόσφαιρας της. Η όλη ιστορία εξελίσσεται κυρίως στη διάρκεια του μεσοπολέμου. Πολλά πρόσωπα, για τα οποία δίνεται πλήρης περιγραφή εξω και εσωτερική, ψυχολογική ανάλυση, αλλά και πρόσωπα τα οποία με τη σειρά τους μιλούν για τα άλλα πρόσωπα του έργου..... Η παρουσίαση ενός τόσο μεγάλου έργου - μυθιστορήματος, δεν είναι εύκολη, ακόμα κι από ειδικούς (νομίζω).

Στο επίμετρο η μεταφράστρια, παρουσιάζει "ορισμένες από τις τεχνικές και τους τρόπους που επέτρεψαν αυτή την <<αναλογική και όχι αναλυτική>> δομή του πολυστρωματικού του μυθιστορήματος.....μια πολυφωνική γραφή που οδηγεί αβίαστα στα στοχαστικά επίπεδα που έκαναν τον Τζορτζ Στάινερ να μιλήσει για αναντίρρητο επίτευγμα...." Και συνεχίζει την παρουσίαση αυτή κάτω από τους τίτλους : 1. Ο ρόλος των πολλαπλών αφηγητών, 2. Ο αφηγηματικός χρόνος, 3. Τα γυναικεία πρόσωπα, 4. Οι μορφές του έρωτα στο Κουαρτέτο, 5. Η πολυμορφία του ύφους, 6. Τα είδη του γραπτού λόγου (από αυτό μόνο το μέρος παραθέτω μερικά) : "συρρέουν στο κείμενο σε μεγάλη πολυμορφία. Διάλογος, μονόλογος, αφήγηση, ποίηση, λαϊκό τραγούδι, παροιμίες, όλα βρίσκουν κάπου τη θέση τους όσο και οι γλώσσες της κοσμόπολης : αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, αραβικά, και, βέβαια, κάπου αρχαία ελληνικά και λατινικά....."....." Το Κουαρτέτο προκαλεί τον αναγνώστη σαν φωτισμένο καράβι με πολλά καταστρώματα μέσα στη νύχτα. Υπόσχεται και προτείνει όχι μόνο όσα έγραψε ο Λόρενς Ντάρελ αλλά και όσα προηγούνται ή ακολουθούν ως άλλες αναγνώσεις, ικανές να φωτίσουν τη νύχτα".
Και ενώ αφιερώνει 5 σελίδες σ' αυτή την πάρα πολύ καλή - άριστη παρουσίαση, η μεταφράστρια, επισημαίνει στην αρχή "τον κίνδυνο που σχεδόν πάντα ελλοχεύει στις αναλυτικές προσεγγίσεις των έργων...."

ΤΖΑΣΤΙΝ, ΜΠΑΛΤΑΖΑΡ, ΜΑΟΥΝΤΟΛΙΒ, ΚΛΕΑ, είναι οι τίτλοι των 4 ιστοριών (που είναι .... μία).

-- Για περισσότερα όσον αφορά το περιεχόμενο του θαυμάσιου αυτού βιβλίου, μπορεί κανείς να βρει στην πολύ καλή παρουσίαση - ανάρτηση, που διάβασα στον ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΚΥΚΛΟ : http://di-matzi.blogspot.com/2010/08/blog-post_7178.html, αλλά ασφαλώς υπάρχουν κι άλλες παρουσιάσεις του σημαντικού αυτού έργου.

ΤΑ 44 ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΆ ΣΤΗ ΖΩΗ!

2010-09-16T10:22:00.000-07:00

- "Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο. "Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο... πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6... Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να
διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8... Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!
24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου... Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο."

***************************************************************************************

Διευκρίνισηηλεκτρονικούταχυδρομείου